Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w K., na podstawie art. 39 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm., ustawa), Rozporządzenia MSWiA z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z 2002 r. nr 120, poz. 1029 z późn. zm) i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), przedłużył sierż. szt. M.M. okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 16 grudnia 2014 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ podniósł, że po uzyskaniu informacji o przedstawieniu funkcjonariuszowi przez asesora Prokuratury Rejonowej w P. w dniu 16 sierpnia 2014 r. zarzutów popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, wynikającego z dyspozycji art. 178a § 1 k.k. zawiesił policjanta w czynnościach służbowych na okres od dnia 15 września 2014 r. do dnia 15 grudnia 2014 r. Postępowanie na dzień wydania decyzji nie zostało prawomocnie zakończone, wobec czego na mocy art. 39 ust. 3 ustawy przedłużył zawieszenie strony w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego.
Dalej organ wskazał, że Prokuratura Rejonowa w P. wszczęła śledztwo w sprawie o czyn określony w art. 178a § 1 k.k. Na obecnym etapie śledztwa realizowane są dalsze czynności procesowe, w związku tym nie sposób przewidzieć terminu ukończenia postępowania.
W ocenie organu dopuszczanie się przez policjantów tego rodzaju przestępstw powoduje negatywny wydźwięk w społeczeństwie. W świetle zarzucanego policjantowi przestępstwa organ zarzucił sierż. szt. M.M. utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii, którą powinien się wyróżniać. W tym stanie rzeczy dopuszczenie strony do czynności służbowych podważyłoby autorytet Policji.
Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił ważnym interesem społecznym wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, a które to zadania mogą być realizowane wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji.
We wniesionym odwołaniu sierż. szt. M.M. zarzucił Komendantowi Miejskiemu Policji w K.:
- - zaniechania działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), poprzez zaniechanie działania nakazanego ustawą o policji, które poza obligatoryjnym zawieszeniem w czynnościach służbowych określonym w art. 39 ust. 1 umożliwia przełożonemu do spraw osobowych dalsze przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych jedynie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" oraz zaniechanie zwrócenia się do organu procesowego o informację w jakim zakresie zarzucony czyn godzi w dobro służby Policji,
- - naruszenie zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, poprzez wykonywanie czynności dowodowych w sposób uniemożliwiający stronie czynny udział w sprawie, brak zawiadomienia o możliwości zaznajomienia się z materiałami postępowania i wypowiedzenia się przed wydaniem rozkazu personalnego,
- - naruszenie zasady uznania administracyjnego skutkiem czego doprowadził do orzeczenia środka karnego, w okolicznościach gdy prokurator prowadzący postępowanie karne tego nie uczynił,
- - niepełnie i niezrozumiałe uzasadnienie rozkazu.
W związku z powyższym odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, wstrzymanie jego wykonania oraz powiadomienie służb finansowych Komendy Wojewódzkiej Policji w K., celem prawidłowego naliczenia uposażenia.
[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją nr [...] z dnia [...]r., w oparciu o art. 138 § 1 k.p.a., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Rozpatrując odwołanie organ II instancji zacytował art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego, w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślnie ścigane z oskarżenia publicznego- na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego (art. 39 ust. 3). Zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że w sprawie występują szczególne okoliczności, uzasadniające przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Za taką organ uznał fakt toczenia się przeciwko policjantowi postępowania karnego, w którym jest podejrzany o popełnienie przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości.
W ocenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji istnieją przesłanki do odsunięcia sierż. szt. M.M. od wykonywania czynności służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, albowiem funkcjonowanie Policji, jako formacji służącej jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy przedstawiciele będą obdarzeni społecznym zaufaniem.
Organ podkreślił, że zawieszenie odwołującego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego nie przesądza o jego winie. Wszelkie następstwa zawieszenia w czynnościach służbowych zostaną niezwłocznie zniesione po zakończeniu postępowania karnego, jeżeli policjant nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że są one chybione i nie zasługują na uwzględnienie. W jego opinii, ustalenie czy dany przypadek jest szczególny i w jakim zakresie godzi w dobro służby leży wyłącznie w kompetencjach organów Policji, a podstawą prawną tej oceny jest art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Organ wskazał, że przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych oparte jest na znanym stronie materiale dowodowym, tj. postanowieniu o przedstawieniu zarzutów.
[...] Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył również, że zawieszenie w czynnościach służbowych nie jest środkiem karnym. Inne są również przesłanki przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, a inne w przypadku stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie art. 276 k.p.k. Stwierdził jednocześnie, że organ I instancji, wskazując na ciężar gatunkowy i charakter zarzuconego policjantowi przestępstwa oraz jego społeczny wydźwięk, w sposób prawidłowy uzasadnił przedłużenie okresu zawieszenia sierż. szt. M.M. do czasu ukończenia postępowania karnego, nie naruszając w ten sposób zasad uznania administracyjnego.
Jako nieuzasadniony uznał organ odwoławczy również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze sierż. szt. M.M. zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisów art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych, w tym przepisów o przesłankach fakultatywnego zawieszenia i uznaniu administracyjnym w toku postępowania administracyjnego, a także poprzez niewłaściwe zastosowanie podstawowych zasad krajowego i wspólnotowego prawa administracyjnego w szczególności przepisów art. 6, 7, 8, 9, 11, 15, 75, 76, 77, 80 i 81 k.p.a. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił ponadto nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek dalszego zawieszenia, naruszenie przepisów Rozdziału 4 k.p.a. oraz zasad ogólnych postępowania poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, w takim stopniu, którego skutkiem jest istotny wpływ na treść decyzji, brak w decyzji prawidłowego oznaczenia organu II instancji, zaniechanie w postępowaniu odwoławczym właściwego rozpoznana i oceny przedstawianych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów oraz sprzeczność sentencji decyzji z treścią uzasadnienia.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...]r.
W obszernym uzasadnieniu skargi sierż. sztab. M.M. podniósł m. in., że ograny obu instancji nie zwróciły się do organów procesowych o ocenę przesłanek zawieszenia w czynnościach służbowych. Stwierdził ponadto, że uznanie administracyjne umożliwia organowi wydającemu decyzję wzięcie pod uwagę wszelkich możliwych względów. Wskazał, że pojęcia "interes społeczny", "bezpieczeństwo i porządek publiczny", "przymiot nieposzlakowanej opinii" są pojęciami nieostrymi, co powoduje że ich przywoływanie wymaga szczególnej staranności. Zdaniem skarżącego zarówno organy I jak i II instancji naruszyły zasadę domniemania niewinności, jak również nie przeprowadziły żadnego dowodu celem ustalenia istnienia przesłanki do zawieszenia w czynnościach służbowych.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa.
Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozkazów personalnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287,poz.1687 ze zm.- dalej "ustawa o Policji") normujące m.in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 tej ustawy, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
Z kolei ust. 2 ww. przepisu określa, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast ust. 3 art. 39 przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.
W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddane zostały decyzje w przedmiocie przedłużenia skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, a więc decyzje podjęte na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji.
Treść ww. przepisu wskazuje, że decyzja o przedłużeniu policjantowi okresu zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania "można przedłużyć". Decyzja taka wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.
W świetle art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza w wykonywaniu obowiązków służbowych jest wystąpienie dwóch przesłanek, tj. "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego - ukończenie bowiem tego postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że w dniu 16 sierpnia 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. przedstawił skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego wynikającego z dyspozycji art. 178a § 1 kodeksu karnego. Przeciwko M.M. toczy się przed Sądem Rejonowym w P. postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, a termin rozprawy wyznaczono na dzień 17 grudnia 2015 r. Tut. Sąd ustalił, iż sprawa skarżącego prowadzona jest pod sygn. akt [...]. Spór natomiast dotyczy tego, czy w sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek".
Choć ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku", to jednak, nawiązując w treści tego przepisu do prowadzonego postępowania karnego, wskazał pośrednio na przesłankę do dalszego trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, określając tym samym, że okres ten może zostać przedłużony do czasu jego zakończenia. Zdaniem Sądu, z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, w tym zwłaszcza zarzutów, jakie mogą być stawiane w postępowaniach karnych wobec policjantów, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest w pełni uzasadnione. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala bowiem organom Policji na odpowiednią ocenę zarówno samego faktu prowadzenia przeciwko policjantowi postępowania karnego, jak i charakteru stawianego funkcjonariuszowi w tym postępowaniu zarzutu, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania zawieszenia w czynnościach służbowych.
Przy czym, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2010 r. o sygn. akt I OSK 964/09 (publ. LEX nr 595648) w sytuacji, gdy postępowanie karne znajduje się jeszcze na etapie przygotowawczym, po przedstawieniu zarzutów, to ustawowej cechy szczególności przypadku mającego przemawiać za przedłużeniem zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych należy poszukiwać wśród tych okoliczności, które istnieją na etapie przedstawienia zarzutów. Z tego względu, tymi okolicznościami może być sam charakter przedstawionych policjantowi zarzutów.
W ocenie Sądu, rację ma [...] Komendant Wojewódzki Policji wskazując, że w sprawie niniejszej spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, uzasadniająca przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych.
Jak bowiem wynika z akt sprawy, w dniu 15 sierpnia 2014 r. około godziny 7.25 z polecenia dyżurnego Komendy Policji J. funkcjonariusze policji podjęli czynności służbowe na terenie ośrodka wypoczynkowego w J., gdzie zgłoszono zakłócanie porządku publicznego przez osoby poruszające się pojazdem mechanicznym (karta 1 akt adm.). Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. wydał w dniu 16 sierpnia 2014 r. postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie [...]r. dotyczącego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Również w dniu 16 sierpnia 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. wydał postanowienie o przedstawieniu M.M. zarzutu, o to że w dniu 15 sierpnia 2014 r. w J. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości alkoholu 1,01 mg/l wydychanego powietrza- tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k Zarzut ten został ogłoszony wymienionemu w dniu 16 sierpnia 2014 r. Ponadto, w toku postępowania przed organem I instancji ustalono, że M.M. nadal stoi pod zarzutem popełnienia w czynu stypizowanego w art. 178a § 1 k.k, w trakcie śledztwa realizowane są dalsze czynności procesowe, w związku z czym nie sposób przewidzieć terminu ukończenia postępowania.
Z notatki służbowej z dnia 16 grudnia 2014 r. (karta 8 akt adm.) wynika, że z uwagi na konieczność wykonania dalszych czynności procesowych w sprawie nie jest możliwym wskazanie przybliżonego terminu zakończenia śledztwa jednakże materiał dowodowy pozwoli na postanowienie skarżącego w stan oskarżenia.
Dodać w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 178a § 1 k.k., kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2, zaś w myśl art. 115 § 16 pkt 2 k.k., stan nietrzeźwości w rozumieniu kodeksu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wdychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Zatem na dzień wydania decyzji zarówno z dnia [...]r. jak i z dnia [...]r., organ dysponował wiedzą, że na skarżącym nadal ciąży zarzut popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i w świetle wskazanego już wyżej postanowienia prokuratora oraz mając na uwadze przeprowadzony pomiar zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu u skarżącego dokonana przez przybyłych na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy, popełnienie tego czynu było oczywiste.
Reasumując, niewątpliwie wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów i wszczęciu postępowania przygotowawczego ma istotne znaczenie dla określenia prawdopodobieństwa popełnienia czynu o znamionach przestępstwa.
Należy zauważyć, że policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, to jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego, a ustawodawca dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność jej wyposażenia w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli. Brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych przez policjantów nie może w okresie toczącego się jeszcze niezakończonego postępowania karnego pozbawiać organów możliwości stosowania poza karnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym.
Takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej a nawet wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest związany zasadą bezpośredniości rozumianą jako obowiązek oparcia, przez orzekający w sprawie sąd, ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach w czasie rozprawy i może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodzie z zeznań świadka, czy wyjaśnień oskarżonego utrwalonych przez inny organ procesowy w innym postępowaniu karnym lub karno – skarbowym (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2012 r. o sygn. I OSK 1206/11, publ. Lex nr 1113237).
Należy również podkreślić, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego stanowi sprzeniewierzenie się ich obowiązkom. Policjant, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie cieszy się nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia już podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia w niej służby. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy oraz celami, jakie Policja ma realizować, zwłaszcza gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż miałyby łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant, któremu postawiono zarzut dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru".
Zdaniem Sądu słusznie, [...] Komendant Wojewódzki w K. zaakcentował, że policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych.
Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu. Dotyczy to zarówno sfery służby, jak i postawy osobistej. Podejrzenie popełnienia przez policjanta przestępstwa godzi w dobro (interes) służby, na który składa się dobre imię Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania aparatu administracji, czy niezależności formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych. "Osoba, która jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale też naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym. Takim następstwom powinien przeciwdziałać przełożony służbowy właściwy w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych" (por. A. Korcz-Maciejko, W. Maciejko, Zawieszenie funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych, Służba Pracownicza z 2009 r., nr 10, s. 25).
Realizacja obowiązków wynikających ze stosunku służbowego w sytuacji postawienia policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, niewątpliwie naruszałaby dobre imię tej formacji i wywierałaby demoralizujący wpływ na współpracowników. Wobec tego rodzaju zarzutu, interes służby, który w tym przypadku należy utożsamiać z interesem społecznym, góruje nad interesem funkcjonariusza, jako strony postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.), co niewątpliwie uzasadnia dalsze trwanie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.
W świetle powyższego, nie ma racji skarżący twierdząc, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do zastosowania art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstwa umyślnego, ściganego z urzędu, polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości mogło być, zdaniem Sądu, uznane za "szczególnie uzasadniony przypadek", stwarzający podstawę do podjęcia rozkazu o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych.
Zdaniem Sądu, organ właściwie przyjął, iż w sprawie zachodzą podstawy do zastosowania art. 39 ust. 3 ustawy o Policji oraz nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a zaskarżone rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.
Nietrafne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w tym, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Obowiązkiem organu w niniejszej sprawie było zebranie materiału dowodowego uzasadniającego (bądź nie) zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Obowiązek ten, jak wynika z akt sprawy, został przez organ wykonany. W toku postępowania ustalono bowiem, iż śledztwo przeciwko skarżącemu nadal się toczy, nie uległy zmianie podstawy do wszczęcia postępowania karnego, a ponadto prokurator powziął przekonanie o celowości skierowania sprawy na drogę sądową. Wbrew stanowisku skarżącego, organ nie miał obowiązku zbadania, czy faktycznie przedstawione mu zarzuty odpowiadają prawu i wskazują na popełnienie przestępstwa. Do organów Policji orzekających w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych nie należy bowiem ocena postępowania karnego i co się z tym wiąże ocena stawianych w nim zarzutów.
Konkludując Sąd stwierdza, iż w zaistniałym stanie faktycznym, podjęte w sprawie rozkazy personalne należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.