Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] oraz zasądził od organu administracji na rzecz Ł.M. kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Orzeczenie stało się prawomocne od dnia 22 marca 2016 r.
Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego – adwokat A.M. wniosła o stwierdzenie prawomocności wyżej wymienionego wyroku i doręczenie go wraz ze stwierdzeniem prawomocności na adres kancelarii oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego "kosztów postępowania w sprawie o stwierdzenie prawomocności wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych". Jednocześnie uiściła opłatę kancelaryjną w wysokości 10 zł za stwierdzenie prawomocności.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 kwietnia 2016 r. zwrócono pełnomocnikowi skarżącego powyższą opłatę kancelaryjną z uwagi na ustawowe zwolnienie sprawy od kosztów sądowych, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Powyższa zasada oznacza, że każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu, bez prawa domagania się ich zwrotu od innej strony (por. uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, publ. ONSAiWSA 2008/2/23).
Jednocześnie na zasadzie wyjątku od tej zasady sformułowany został przepis art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Następnie do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 P.p.s.a.). Poza tym art. 211 i art. 212 § 1 P.p.s.a. stanowią, że koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłatami sądowymi są natomiast wpis i opłata kancelaryjna.
W tym miejscu należy wyjaśnić, iż niezbędność oraz celowość kosztów postępowania podlega ocenie sądu i jest uwarunkowana konkretnymi okolicznościami sprawy. Sąd powinien rozważyć, czy poniesione koszty związane były z czynnością celową z punktu widzenia dochodzenia przez stronę skarżącą jej praw do uruchomienia kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności albo braku działania organu. Wyjątek zatem przewidujący odpowiedzialność za wynik sprawy z art. 200 P.p.s.a. związany jest z kontrolą legalności zaskarżonego aktu, a nie z wszystkimi czynnościami i działaniami podejmowanymi przez strony postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek pełnomocnika skarżącego o stwierdzenie prawomocności nie jest zatem czynnością związaną z dochodzeniem przez stronę praw dotyczących kontroli administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 1 P.p.s.a. a jedynie ma na celu wyegzekwowanie zasądzonych wyrokiem kosztów postępowania od organu.
Ponadto w przedmiotowej sprawie skarżący, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a., jest ustawowo zwolniony od kosztów sądowych i dlatego uiszczona przez pełnomocnika skarżącego opłata kancelaryjna została mu zwrócona. W związku z powyższym w ocenie Sądu nie wystąpiły podstawy do zasądzenia kwoty 10 zł od organu administracji. Jednocześnie analizując żądanie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu o stwierdzenie prawomocności orzeczenia Sąd uznał je za nieuzasadnione, albowiem § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) stanowi, że ustalenie opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego następuje z uwzględnieniem w szczególności stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata a także wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy (...). Tym samym zdaniem Sądu złożenie dwuzdaniowego wniosku o stwierdzenie prawomocności wyroku, który zapadł w sprawie nie uzasadnia przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.