Uzasadnienie
W skardze z dnia 28 stycznia 2016 r. M.F. wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Zarządzeniem dnia 14 marca 2016 r. skarżącego wezwano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Ponieważ wnioskodawca w wyznaczonym siedmiodniowym terminie nie nadesłał tego formularza, zarządzeniem dnia 13 kwietnia 2016 r. starszy referendarz sądowy pozostawił jego wniosek bez rozpoznania.
Następnie, to jest w dniu 18 kwietnia 2016 r. M.F. nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego.
Zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału IV uznał powyższe żądanie skarżącego za nowy wniosek i skierował go do referendarza, celem rozpoznania.
W treści wspomnianego formularza M.F. oświadczył, iż gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (zajmuje mieszkanie na zasadzie dożywocia), zaś źródłem utrzymania jest dla niego zasiłek stały z pomocy społecznej, w kwocie 604 zł.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Na wstępie należy odnotować, że przedmiotem skargi M.F. jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie zasiłku celowego z pomocy społecznej. Skarżący korzysta więc w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i dlatego jego wniosek w tym zakresie jest od samego początku bezprzedmiotowy, zaś jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 27 kwietnia 2016 r. - karta nr 21 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku M.F. o ustanowienie radcy prawnego należy podnieść, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie dokumenty dołączone do akt administracyjnych niniejszej sprawy potwierdzają, iż jest osobą schorowaną, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, zaś jedynym źródłem utrzymania są dlań świadczenia z pomocy społecznej, a mianowicie zasiłek stały oraz zasiłki celowe (vide: orzeczenie o niepełnosprawności, kwestionariusz aktualizacji wywiadu środowiskowego oraz decyzje o przyznaniu przedmiotowych świadczeń - odpowiednio załączniki nr 9, 14-16 20 i 21 akt administracyjnych pierwszej instancji).
Zważywszy powyższe uznano, iż skarżący wykazał w sposób dostatecznie wiarygodny, że nie jest w stanie wygenerować środków umożliwiających opłacenie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku w swoich koniecznych potrzebach. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.