Uzasadnienie
W treści skargi z dnia 4 stycznia 2018 r. I.G., działająca w sprawie jako kurator częściowo ubezwłasnowolnionego skarżącego – P. G. wniosła o ustanowienie dla niego adwokata z urzędu powołując się na trudną sytuację materialną i życiową.
Następnie, odpowiadając na stosowne wezwanie, kurator skarżącego złożyła do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określiła, iż żąda nie tylko ustanowienia adwokata, lecz nadto także zwolnienia od kosztów sądowych. W treści tego formularza wywiodła, że P. G. jest poważnie chory, przebywał przez około miesiąc w Domu Pomocy Społecznej, aktualnie zamieszkuje sam prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych i osiąga dochód z renty, w wysokości zaledwie 724 zł, którą przeznacza na żywność, odzież obuwie i środki czystości.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja rozstrzygająca o odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżący jest w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", a co za tym idzie, wniosek o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 marca 2018 r. - karta nr 20 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku o ustanowienie dla skarżącego profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń zawartych we wniosku wynika, że skarżący nie posiada zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą poważnie chorą, całkowicie niezdolną do pracy (vide: dołączony do akt administracyjnych kwestionariusz rodzinnego wywiadu środowiskowego) i jedynym źródłem dochodu jest dlań renta, w kwocie netto zaledwie 724,40 zł (patrz: zaświadczenie ZUS - karta nr 7 akt sądowych) co nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na opłacenie fachowego pełnomocnika z wyboru.
W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że wymóg warunkujący przyznanie prawa pomocy został w sprawie zachowany i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.