Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2013 r. złożonym na urzędowym formularzu "PPF" skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jej rodzina jest "rozbita" na dwa domy, jeden w Holandii gdzie ona przebywa, a drugi w Polsce gdzie mieszka jej syn z matką skarżącej A. K. Syn uczy się i pozostaje pod stałą opieką poradni neurochirurgicznej w K. Skarżąca od 26 września 2010 r. przebywa na zasiłku chorobowym, który wynosi 1.627,84 euro miesięcznie. A. K. otrzymuje natomiast emeryturę w wysokości 1.280,88 zł.
Na wezwanie Sądu skarżąca nadesłała wyciągi z posiadanych rachunków bankowych oświadczając jednocześnie, że nie posiada żadnych oszczędności i żyje od wypłaty do wypłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast stosownie do art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub w zakresie częściowym (obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego).
Uznano, że wniosek skarżącej obejmuje swym zakresem ustanowienie radcy prawnego, a tym samym należało go rozpoznać w oparciu o normę określoną w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. Z brzmienia tego unormowania wynika, iż przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z oświadczeń skarżącej wynika, że zamieszkuje w Holandii, a dodatkowo utrzymuje syna mieszkającego u jej matki w Polsce, przez co jednocześnie wspiera matkę otrzymującą niską emeryturę w kwocie 1.280,88 zł. Skarżąca nie posiada żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, zaś jedynym stałym źródłem utrzymania jest zasiłek chorobowy (1.627,84 euro miesięcznie). Z nadesłanych wyciągów bankowych wynika jednakże, że skarżąca posiada debet na rachunku w wysokości -2.423,70 euro (stan na dzień 19 lipca 2013 r.) Mając tym samym na względzie wysokość uzasadnionych kosztów utrzymania skarżącej, w tym konieczność spłaty zaciągniętych kredytów należy uznać, iż skarżąca nie ma oszczędności (ani nie może ich poczynić) wystarczających na sfinansowanie wynagrodzenia fachowego pełnomocnika.
Oświadczenia skarżącej zawarte we wniosku (dochód, wydatki oraz zadłużenie) znajdują bezpośrednie potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy.
Wobec tego nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie radcy prawnego przekracza możliwości płatnicze skarżącej i mogłoby ją narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu.
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.