Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę S.W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych.
W zażaleniu na wyżej wymienione orzeczenie skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wezwaniem z dnia 22 kwietnia 2016 r. S.W. został zobowiązany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Korespondencja zawierająca powyższe wezwanie została doręczona wnioskodawcy w dniu 2 maja 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych (k. 43).
W wyznaczonym terminie, który upłynął z dniem 9 maja 2016 r. S.W. nie udzielił żadnej odpowiedzi.
Zarządzeniem z dnia 23 maja 2016 r. Starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ze względu na nieprzedłożenie prawidłowo wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza "PPF" w zakreślonym terminie.
Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 3 czerwca 2016 r.
Pismem nadanym z dniu 9 czerwca 2016 r. S.W. wniósł sprzeciw na zarządzenie z dnia 23 maja 2016 r. jednakże nie nadesłał wypełnionego formularza "PPF".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność.
Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Ustawa nowelizująca ten przepis weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Oznacza to, że obecnie sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie jak dotychczas rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo.
W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, przy czym niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a. (por. uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). W takiej sytuacji należy wezwać do uzupełniania tego braku w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie nie dopełniono powyższego obowiązku pomimo faktu, że wezwanie wraz z urzędowym formularzem wniosku zostało skutecznie doręczone skarżącemu.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 P.p.s.a. w związku z art. 260 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.