Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, na podstawie art.8 § 1 i 2 ust.4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), § 3 ust.3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 127, poz.1325) i art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymano w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w R. z dnia [...] r. odmawiającą zaliczenia [...] K. R. do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej okresu pracy jako [...] od [...] r. do [...] r. i ustalenia prawa do tej nagrody z dniem [...] r., uznając, iż nabędzie je z dniem [...] r.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż przepis § 2 ust.1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia z dnia 11 maja 2004 r. pozwala na wliczenie do przedmiotowego okresu zakończonych okresów zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy.
W jego ocenie chodzi o okresy zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w rozumieniu art.129 kodeksu pracy. Tymczasem czas pracy [...] nie odpowiada tej normie, bo jest krótszy, oprócz [...]. W konsekwencji czego czas pracy [...] nie może być traktowany jako wykonywanie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w rozumieniu przywołanego przepisu. Odmiennie kwestia ta była uregulowana poprzednio, tj. pod rządami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 62, poz.729 ze zm.), który pozwalał na zaliczenie do okresu służby, od którego zależało nabycie prawa do nagrody jubileuszowej okresów podlegających zaliczeniu do okresu pracy, od którego zależały uprawnienia pracownicze. Wszak utraciło ono moc z dniem 30 czerwca 2004 r.. Dlatego organ odwoławczy podzielił stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji, wedle którego K. R. nie może zaliczyć wspomnianego okresu zatrudnienia do okresu pracy pozwalającego na nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, stąd nie mógł jeszcze uzyskać tego świadczenia. Z tej przyczyny nie uwzględnił odwołania prezentującego odmienny pogląd.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, powołując się na prezentowaną w toku postępowania administracyjnego argumentację, zasadzającą się na ocenie, iż czas pracy [...], na który składał się [...], o ile obejmował normy właściwe dla tej kategorii zatrudnionych, należy traktować jako okres zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy w rozumieniu § 2 ust.1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 11 maja 2004 r.. Dlatego podważał trafność wywodów zawartych w motywach tego rozstrzygnięcia.
Odpowiadając na skargę organ postulował jej oddalenie, akcentując dotychczasowe twierdzenia i poglądy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zarzuty skargi okazały się trafne co do zasady, stąd przy uwzględnieniu zarzutów branych pod rozwagę z urzędu, musiało dojść do uchylenia zaskarżonej decyzji. W pierwszym rzędzie wszak należy podkreślić, iż - w myśl art.1§1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) - sądy te powołane są do kontroli zgodności z prawem wykonywania administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych, do których - z mocy § 3 ust.3 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 11 maja 2004 r. - należy również orzeczenie w przedmiocie wliczenia okresów dla potrzeb ustalenia prawa do nagrody jubileuszowej (p. art.1 i art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W toku realizacji tego procesu sądy te badają czy kwestionowane decyzje nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź stanowiącym podstawę wznowienia postępowania, jak też badają czy owe decyzje nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą ich nieważność (p. art.145 ostatnio przywołanej ustawy). Przy czym, jak głosi art.134 §1 tej ustawy, sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przeto kontroli legalności dokonują również z urzędu.
Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia w tak zakreślonych ramach, nie można było zgodzić się z argumentacją prawną przedstawioną w jego uzasadnieniu. Skarżący wniosek w materii nagrody jubileuszowej złożył w dniu [...] r., a więc pod rządami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych, stąd jego przepisy mają zastosowanie w sprawie. Zostało ono wydane na podstawie art.85 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z zamieszczoną tamże delegacją. W § 2 tegoż rozporządzenia sprecyzowano okresy, jakie podlegają wliczeniu do okresu czynnej służby wojskowej, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. W § 2 ust. 1 pkt 3 postanowiono, iż do tych okresów wlicza się "zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy (...)".
W ocenie składu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę sformułowanie to prowadzi do wniosku o uznaniu za podlegające wliczeniu do przedmiotowego okresu okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy właściwego dla danej kategorii pracowników. Nie budzi sporu fakt, że skarżącego łączył z Fabryką A w K. stosunek pracy, na mocy którego był on zatrudniony jako [...]. Przeto jako [...] zatrudniony był według innej normy czasu pracy niż norma podstawowa (właściwa dla [...]). "Sam z siebie" fakt ten nie świadczy jednak o tym, aby wykonywał on zatrudnienie w niepełnym wymiarze. A w przekonaniu Sądu tylko taka sytuacja sprzeciwiałaby się zastosowaniu normy przywołanego przepisu. Kodeks pracy stanowiąc, iż czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji zakładu pracy (art.128 § 1), przewiduje różne normy czasu pracy w zależności od kategorii osób zatrudnionych.
Obecnie podstawowym jest 8 godzinny dzień i przeciętnie 40 godzinny tydzień pracy (art.129 § 1 k.p.). Występują przy tym różne systemy czasu pracy, a to równoważny, przy pilnowaniu mienia lub ochronie osób, czas pracy w ruchu ciągłym, przerywany, indywidualny, skrócony, chociaż one generalnie w różny sposób rozkładają tylko czas pracy w okresach rozliczeniowych. Natomiast inne normy czasu przewidują wyraźnie przepisy szczególne, zawarte zwykle w pragmatykach, przykładowo dla nauczycieli, radców prawnych, sędziów, prokuratorów (system zadaniowy), jak też [...] i w odniesieniu do innych kategorii pracowników. Niepodobna twierdzić, aby czas pracy tych pracowników, którzy wykonują pracę w krótszym wymiarze niż przewiduje to norma podstawowa, ale w czasie właściwym dla danej grupy czy systemu, był czasem pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy. Niepełny wymiar to wszak czas pracy niższy niż obowiązujący dla danej kategorii pracowników. Toteż nie sposób tak interpretować przepisu § 2 ust.1 pkt 3 omawianego rozporządzenia jak to uczyniły organy orzekające w sprawie.
Stosunek pracy pracowników [...], do jakich niewątpliwie należał skarżący będąc pracownikiem na mocy umowy o [...] w latach [...], rządzi się swoistymi regułami. Oceniając jego charakter i szczegółowe regulacje należy nawiązać do przepisów szczególnych obowiązujących a dacie trwania tego stosunku. W tym zakresie, oprócz kodeksu pracy, obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie przygotowania [...] (Dz. U. Nr 37, poz.219 ze zm.). Z przepisów tych wynika m.in., że [...] ochronie, głównie z punktu widzenia zdrowotnego, nadto oprócz pracy ma obowiązek dokształcania się. Wedle brzmienia art.202 § 1 i 2 k.p. czas pracy [...] wynosi do 6 godzin (w wieku poniżej 16 lat) i do 8 godzin na dobę (w wieku powyżej 16 lat). W myśl § 3 tego przepisu do czasu pracy [...]. Z przepisów tych wynika, iż w stosunku do [...]. Ta odmienność nie może wszak prowadzić do konkluzji, iż [...].
Tenże bowiem jest uzależniony w tym wypadku od [...]. Wliczenie do czasu pracy czasu nauki nie ma znaczenia dla tej oceny, bo oba rodzaje czasu pracy [...] składają się na jedną całość (tak M. Piankowski w Kodeksie pracy z komentarzem, pod red. U. Jackowiak, Fundacja Gospodarcza 2004 r.). [...]. Regulacja art.202 k.p. dotyczy [...] zatrudnionego w celu [...] czasu pracy, ale też tygodniowej normy oraz zakaz zatrudniania w systemach czasu pracy przewidujących dłuższe normy zatrudnienia, bo jest to sprzeczne z wymiarem właściwego dla niego czasu pracy (tak K. Jaśkowski w Kodeksie pracy z komentarzem, Zakamycze 2004 r.).
W konsekwencji tych wywodów przyszło dojść do przekonania, że odmienne regulacje dotyczące czasu pracy [...] nie mają znaczenia dla oceny czy są oni zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy w rozumieniu omawianych przepisów. Ta przesłanka jest bowiem spełniona wówczas, [...]. Nie jest istotnym dla przedmiotu sporu fakt, że skarżący jako [...] wykonywał zatrudnienie w mniejszym niż ogólna norma czasie pracy, jak też okoliczność, że w łącznym czasie pracy, tylko częściowo świadczył pracę. Konkludując, Sąd wyraża pogląd, wedle którego okres zatrudnienia jako [...], od którego zależy możliwość nabycia prawa do nagrody jubileuszowej w myśl przepisu § 2 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 127, poz.1325), wyczerpuje bowiem przesłankę zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy. Odmienne stanowisko organu zajęte w zaskarżonej decyzji skutkować więc musiało jej wzruszeniem.
W przypadku skarżącego należy ustalić ten okres, mając m.in. na uwadze, że poprzednio zatrudnianie [...] (p. art.190 § 2 k.p.). Jeżeli zatem w czasie trwania umowy [...], to ten okres zdaje się nie powinien zostać wliczony do przedmiotowego okresu zatrudnienia. Konieczne jest też ustalenie, w jakim wymiarze (czy odpowiadającemu normie właściwej dla tej kategorii pracowników) skarżący świadczył pracę [...], bo okres zatrudnienia w pełnym wymiarze, w jakim mógł być zatrudniony pracownik [...] podlega wliczeniu do tego okresu. Na koniec godzi się wyrazić wątpliwość co do trafności poglądu, wedle którego skarżący miałby prawo do zaliczenia przedmiotowego okresu do okresu uprawnień do nagrody jubileuszowej w poprzednim stanie prawnym. Cytowane wyżej rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000 r., jakkolwiek zaliczało do stażu służby również okresy, które podlegały zaliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze, to jednak w § 9 ust.2 pkt 1 i 2 wyłączało wyraźnie z tej regulacji okresy pracy wykonywanej przez osoby, które [...]. Nie ma to jednakowoż znaczenia dla wyniku sprawy.
Mając przytoczone okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art.145 §1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.
- - ---------------------- 5