Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 lutego 2016 r. A. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora A w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej. Skarga nie została przez skarżącego podpisana.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 4 marca 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia.
Korespondencja sądowa zawierająca powyższe wezwania została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 18 marca 2016 r. (k. 17).
W zakreślonym terminie, który upłynął z dniem 25 marca 2016 r., wpis nie został uiszczony a skarga nie została podpisana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Natomiast zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Poza tym Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie termin uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie upłynął bezskutecznie w dniu 25 marca 2016 r.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.