Uzasadnienie
Wyrokiem wydanym w dniu 14 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W punkcie 2 sentencji tego orzeczenia Sąd rozstrzygnął o przyznaniu na rzecz adwokata R.L. kwoty 480 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.
W tym miejscu należy podnieść, iż stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. bezsporny i pewny.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wskutek omyłki, kwota przyznana pełnomocnikowi skarżącej w punkcie 2 sentencji wyroku z dnia 14 września 2017 r. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu określona została w nieprawidłowej wysokości. Należy bowiem podkreślić, że wspomniany pełnomocnik został wyznaczony dla strony w ramach przyznanego jej prawa pomocy, co zresztą dostrzeżono i wyraźnie zaakcentowano w treści wyroku, w tym w jego podstawie prawnej, gdzie powołano art. 250 p.p.s.a. odnoszący się do kosztów należnych pełnomocnikowi z urzędu. Jest zatem oczywistym, że wynagrodzenie należne temu adwokatowi od Skarbu Państwa za reprezentowanie strony w postępowaniu sądowym pierwszej instancji przysługuje w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.), czyli w kwocie 240 zł podwyższonej na mocy § 4 ust 3 tego aktu wykonawczego, o podatek od towarów i usług według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł - co daje w sumie 295,20 zł.
Błędne określenie kwoty tego wynagrodzenia, jako 480 zł stanowi skutek oczywistej omyłki, z kolei brak sprostowania tej omyłki kolidowałby z koniecznością respektowania dyscypliny finansów publicznych.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a.