Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę D.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu dnia 8 stycznia 2013 r.
Wnioskiem z dnia 21 stycznia 2013 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie z kosztów sądowych. Wraz z wnioskiem D.C. wniósł od powyższego wyroku sporządzoną osobiście skargę kasacyjną, którą to skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r.
Pismem z dnia 8 lutego 2013 r. Sąd poinformował skarżącego, że w niniejszej sprawie nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, wzywając jednocześnie D. C.do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu.
Brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy został przez skarżącego uzupełniony w terminie.
Postanowieniem z dnia 14 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyznał skarżącemu D.C. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wskazała jako pełnomocnika dla skarżącego adwokata A.M.
Pełnomocnik skarżącego w dniu 17 kwietnia 2013 r. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyżej przywołanego wyroku. Z kolei wnioskiem z dnia 24 maja 2013 r. pełnomocnik wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W piśmie tym pełnomocnik zawarła również oświadczenie, że koszty te nie zostały w całości ani w części opłacone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. - wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia pełnomocnikom wyznaczanym przez Sąd dla stron z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Zgodnie z § 2 ust. 1 i 3 cytowanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie powiększa się o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania w tym przedmiocie.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawki minimalne wynoszą 50 % stawki minimalnej przewidzianej za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, nie mniej niż 120 zł. Z kolei według § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w innej sprawie niż wymieniona w pkt 1 lit. a – b cytowanego przepisu stawka w pierwszej instancji wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie pełnomocnik, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie więc z powołanymi wyżej przepisami jego wynagrodzenie winno wynieść 180 zł (75% z kwoty 240 zł). Kwotę tę należy jednak powiększyć o podatek od towarów i usług w wysokości 23 %, co łącznie stanowi kwotę 221,40 zł.
W związku z powyższym należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy przyznanego skarżącemu z urzędu zgodnie z poczynionymi wyliczeniami na zasadzie wyżej powołanych przepisów.