Uzasadnienie
Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 12, art. 20 w związku z art. 3 pkt 11 oraz art. 32 i 48 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił przyznania D. P. dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka M. P.. W uzasadnieniu podał, że skarżąca nie spełnia wymogów formalnych do otrzymania wskazanego dodatku, ponieważ nie jest osobą samotnie wychowującą córkę w rozumieniu wskazanej ustawy, gdyż pozostaje w związku małżeńskim, jak również nie otrzymywała świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca, która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i zwróciła się o ponowne rozpatrzenie jej wniosku. Nadto wskazała, że od urodzenia córki, tj. od [...] lat samotnie ją wychowuje, a nie zna miejsca zamieszkania męża, a o rozwód nie występowała z uwagi na brak środków finansowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach decyzji wskazało, że skarżąca nie spełnia wymogów formalnych do otrzymania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka z uwagi na nie spełnienie wymogów formalnych. W szczególności organ ten wskazał, że skarżąca w świetle ustawy o świadczeniach rodzinnych nie jest osobą samotnie wychowującą dziecko, ponieważ pozostaje w związku małżeńskim. Nadto wskazał, że do dnia [...] r. skarżąca nie otrzymywała świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanych decyzji i podniosła, że samotnie wychowuje dziecko, które uczęszcza do szkoły [...], jak również podała, że złoży pozew do sądu powszechnego o rozwód.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wystąpiło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Skarżąca w trakcie rozprawy sądowej w dniu 5 kwietnia 2006 r. cofnęła wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi oraz zaskarżonej decyzji pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.