Uzasadnienie
Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 3, art. 4, art.
5. art. 6 ust. 1, art. 8 art. 12a, art. 13, art. 14, art. 20 ust. 3, art. 23, art. 24, art. 25, art. 25a, art. 26, art. 47 ust. 1 i art. 49 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 130 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego przyznał D. K. zasiłek rodzinny na K. K., na D. K. i na D. K. oraz dodatki z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego jak również dodatek z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej na K. K. w kwocie [...] zł miesięcznie i odmówił przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na D. K.. Decyzję tę strona otrzymała w dniu 17 września 2005 r. co wynika nie tylko z podpisu na egzemplarzu decyzji, ale także z oświadczenia skarżącej.
Od decyzji tej odwołanie wniosła strona, która wyraziła swoje niezadowolenie z niej. Odwołanie to napisane zostało w dniu 20 października 2005 r., a w urzędzie pocztowym zostało nadane w dniu 21 października 2005 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do wniesienia odwołania, a strona nie zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej skarżąca wyraziła niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczne motywy, jakimi kierowało się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej działań, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga musiała zostać uwzględniona, jednakże z innych powodów niż przywołała je strona skarżąca. W pierwszej kolejności Sąd zobligowany jest przywołać treść art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem decyzja administracyjna powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, przywołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej dowołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja administracyjna zawierająca wszystkie te elementy jest decyzją prawidłową pod względem formalnym, natomiast w przypadku braku któregoś z wyżej wymienionych elementów, bądź jego wadliwości, mamy do czynienia z wadą decyzji, przy czym wada ta może mieć istotne znaczenie dla wydanej decyzji bądź też wada ta nie będzie miała większego znaczenia dla jej prawidłowości.
W literaturze prawniczej wskazuje się, że do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracyjny akt jest jedynie projektem decyzji i nie wchodzi jeszcze do obrotu prawnego (B. Adamiak. Wadliwość decyzji administracyjnej. Wrocław 1986 r. s. 50). W przypadku organu kolegialnego jego rozstrzygnięcie powinno być podpisane przez wszystkie osoby podejmujące je, względnie przez osobę wskazaną w przepisie prawa. Jak wynika z postanowień ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych organ ten podejmuje rozstrzygnięcia w składach trzyosobowych, co oznacza, że każda z osób wchodzących w skład takiego zespołu orzekającego zobowiązana jest do podpisania podjętego rozstrzygnięcia. Podpisanie rozstrzygnięcia jedynie przez przewodniczącego względnie niepodpisanie go, przez któregoś z członków tego organu kolegialnego skutkuje wydaniem danego rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa i wyczerpuje przesłankę stwierdzenia jego nieważności.
Powyższe rozważania są konieczne i istotne, ponieważ Sąd otrzymał akta administracyjne, z których wynika, że zaskarżone postanowienie podpisane zostało przez dwie osoby, natomiast osoba będąca przewodniczącym składu orzekającego w sprawie, postanowienia tego nie podpisała. Sąd otrzymał takie postanowienie organu odwoławczego i nie prowadził już postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy skarżąca otrzymała rozstrzygnięcie tego organu z wszystkimi podpisami, ponieważ w prawie administracyjnym nie występuje oryginał i odpisy podejmowanych rozstrzygnięć. Wszystkim wydanym rozstrzygnięciom i podpisanym przez osoby uprawnione do ich podpisania przysługuje walor oryginału i każdy z nich podlega kontroli sprawowanej przesz sąd, a uchybienie w którymkolwiek z nich skutkuje negatywnymi konsekwencjami dla podjętego aktu.
W tej sytuacji organ odwoławczy podjął rozstrzygnięcie z rażącym naruszeniem prawa, a okoliczność ta wyczerpuje przesłankę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do stwierdzenia jej nieważności, przy jednoczesnym braku wystąpienia przesłanek negatywnych przewidzianych treścią art. 156 § 2 tego Kodeksu.
Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, a okoliczność ta po myśli art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wyczerpuje znamiona stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.
Z uwagi na fakt, że mocą zaskarżonego postanowienia stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a zatem podjęto rozstrzygnięcie mocą, którego orzeczono o dopuszczalności merytorycznego rozpatrywania sprawy, Sąd po myśli art. 152 wyżej wymienionej ustawy określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wskazanej powyżej ustawy stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia.
SW