Uzasadnienie
T.P. wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wskazał, że nie posiada żadnego majątku i nie uzyskuje żadnego dochodu. Oświadczył, iż od [...] lat przebywa w zakładach karnych – obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w J. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Poza tym zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżący domagał się we wniosku ustanowienia adwokata i w tym kontekście uznano, że spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie jego żądania. Z oświadczeń, które zawarł we wniosku wynika bowiem, że jest on osobą ubogą, nie posiada żądnego wartościowego majątku, ani nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu. Skarżący nie pracuje, gdyż odbywa karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym w J. Oznacza to, że jego możliwości zarobkowe są mocno ograniczone.
Wobec powyższego należało przyjąć, że T.P. wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że pokrycie kosztów, jakie wiążą się z udziałem profesjonalnego pełnomocnika w niniejszym postępowaniu przekracza jego możliwości płatnicze i dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a.