Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. D. D. wniósł skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] r. nr [...], którą organ odmówił uchylenia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r. o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] r. do czasu ukończenia postępowania karnego. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, iż nie jest wykluczone podjęcie przez organ czynności zmierzających do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, co wobec treści art. 42 ust. 5 tej ustawy, nawet w okolicznościach stwierdzenia nieważności decyzji czy jej uchylenia, pozbawi skarżącego prawa do uposażenia za okres przekraczający 6 miesięcy. Zaznaczono również, że wstrzymanie wykonania decyzji, jest jedyną możliwą na tym etapie ochroną skarżącego przed skutkami naruszenia prawa dokonanego przez organu Policji, bowiem wykonanie decyzji czyni ich kontrolę iluzoryczną.
W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do powyższego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się jednak przesłanek uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, że zarówno w literaturze prawa jak i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Nie każdy więc akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich zawartego, nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie (por. T Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz Wydawnictwo LexisNexsi W-wa 2005 r. str. 295 i nast., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II OZ 782/09). Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą uchylenia rozkazu personalnego o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Jest to więc decyzja, która ze swojej istoty nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie przyznaje jej adresatowi żadnych uprawnień i nie nakłada obowiązków.
Wobec powyższego, mając na względzie charakter zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że wykonanie jej nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Z tego względu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.