Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak [...] Zastępca Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w G., przyznał R.W. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] w wysokości [...]% kwoty zasiłku określonego w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r., nr 1, poz. 1 z późn. zmianami). W jej uzasadnieniu wskazał, iż w dniu rejestracji tj. [...] strona spełniła warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w G., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta G., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił z urzędu postępowanie administracyjne, które zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] znak [...].
Decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylono wobec strony wcześniej wydaną decyzją ostateczną z dnia [...] znak [...] o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego i odmówiono przyznania jej prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...].
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż strona, w oparciu o art. 37 j w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, rejestrując się w dniu [...] nie spełniała warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku przedemerytalnego, bowiem od dnia [...] miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy powstałe w związku ze [...].
W odwołaniu z dnia [...] od powyższej decyzji z dnia [...] nr [...] strona wniosła o jej uchylenie i przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Akcentowała, iż jeszcze pracując zwracała się do Urzędu Pracy z pytaniem, czy [...] będzie mogła nabyć prawo do zasiłku przedemerytalnego i wówczas otrzymała pozytywną odpowiedź. Następnie już przy rejestracji przedłożyła dokumenty dotyczące przyznanej renty i nikt nie oponował, że nie może być zarejestrowana jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku przedemerytalnego.
Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu opisał stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie i podzielił stanowisko zajęte w tej sprawie przez organ pierwszej instancji akceptując jego wywody prawne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił organom administracji naruszenie bliżej nieokreślonych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez bezprawność wydania decyzji o odmowie przyznania mu zasiłku przedemerytalnego w sytuacji, gdy jego zdaniem, z chwilą rejestracji poinformował pracowników Urzędu Pracy o posiadaniu prawa do [...]. Dodał, że gdyby wówczas odmówiono mu rejestracji to mógł podjąć zatrudnienie na innej kopani, a teraz nie ze swej winy będzie musiał zwracać wypłacony mu w latach [...] zasiłek przedemerytalny tj. około [...] zł., który stanowił podstawowe źródło utrzymania jego rodziny.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi z przyczyn zawartych w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjne zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie narusza przepisów prawa.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzje uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem.
W sytuacji gdy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, możliwość jego wzruszenia jest wykluczona, a skarga podlega oddaleniu.
Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku przeprowadzenia postępowanie wznowieniowego w przedmiocie ustalenia prawa skarżącego do zasiłku przedemerytalnego.
W postępowaniu przed organem pierwszej instancji prawidłowo wykazano, jakie nowe okoliczności faktyczne i dowody wyszły na jaw już po dniu wydania ostatecznej decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] nr [...] przyznającej skarżącemu prawo do zasiłku przedemerytalnego, które uzasadniają jej uchylenie w oparciu o obowiązujący w dacie rejestracji skarżącego przepis art. 37 j w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r., nr 1, poz. 1 z późn. zmianami).
Zgodnie z tymi przepisami za osobę bezrobotną uważa się osobę, która m.in. jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy, nie pracuje i nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. W tym stanie rzeczy uznać należy decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową wobec dokonanych w toku postępowania administracyjnego ustaleń, że skarżący od dnia [...] miał ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy powstałe w związku ze [...].
W aktach administracyjnych znajdują się również trzy oświadczenia podpisane przez skarżącego i złożone w dniu jego rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. tj. [...], iż skarżący "nie nabył prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej". Tym samym nie dają one wiary twierdzeniom skarżącego zawartym w skardze, iż z chwilą rejestracji poinformował on pracowników Urzędu Pracy o posiadaniu prawa do [...].
Dodatkowo przyjdzie zaakcentować, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów dostarczonych przez skarżącego wynika, że jest on [...] i został zaliczony do [...] grupy inwalidów. Potwierdza to również analiza treści art. 30 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 87 z późn. zm.). Nadto z dniem [...] ta częściowo niezdolność do pracy skarżącego na podstawie art. 10 ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. Nr 100, poz. 461) uznana została za rentę z tytułu niezdolności do pracy.
Tym samym skarżący nie mógł być uznany za osobę bezrobotną spełniającą warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Rozpoznając sprawę w powyższych kryteriach należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzje organów obu instancji odpowiadają wymogom stawianym przez przepisy zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.
W świetle przeprowadzonej analizy stanu prawnego obowiązującego w dniu rejestracji skarżącego, jak i wydania decyzji przez organ pierwszej instancji i zaskarżonej decyzji organy orzekające obu instancji prawidłowo uznały skarżącego za nieuprawnionego do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ nie spełniał on warunków niezbędnych do jego otrzymania.
Podnoszone przez skarżącego w skardze zarzuty dotyczące wadliwego działania pracowników Urzędu Pracy nie mogą być uwzględnione z uwagi na zaistniały stan faktyczny sprawy i nie spełnienie przez skarżącego warunków wynikających wprost z przepisów omawianej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięć w tej sprawie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.).
Reasumując, podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącego należy uznać za prawidłowe.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. należało ją oddalić, co orzeczono w sentencji.