Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] K. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji organu pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek wyżej wymienionego. W treści skargi K. W. podniosła zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 61 § 4 K.p.a., 28 K.p.a. i art. 10 K.p.a. poprzez niedopuszczenie jej do udziału w sprawie w charakterze strony oraz uniemożliwienie czynnego udziału w sprawie.
Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Prezydent Miasta jest uprawniony do ujawnienia w trybie informacji publicznej karty jej wynagrodzenia na stanowisku Rzecznika Prasowego Urzędu Miasta. W uzasadnieniu skargi dodała, że w jej ocenie ma interes prawny uprawniający ją do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, gdyż udzielenie informacji publicznej w postaci kart jej wynagrodzenia godzi w jej dobra osobiste, określone w art. 23 Kodeksu cywilnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca nie miała statusu strony w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej i z tego powodu nie doręczono jej odpisu decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podkreślił, że K. W. w świetle art. 50 § 1 P.p.s.a. nie jest uprawniona do wniesienia skargi na wyżej wymienioną decyzję organu odwoławczego, gdyż nie była jej adresatem i nie ma interesu prawnego do dokonania takiej czynności. Decyzja organu odwoławczego nie dotyczy przyznania skarżącej określonego uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku, a tylko w takim przypadku można przyjąć istnienie interesu prawnego do wniesienia skargi.
Ponadto organ dodał, że zgodnie z poglądami judykatury i doktryny prawa administracyjnego, interes prawny to kategoria normatywna z zakresu prawa materialnego – dla uznania, że skarżąca jest uprawniona do wniesienia skargi należałoby wskazać przepis prawa, na podstawie którego mogłaby domagać się konkretyzacji jej uprawnień w postępowaniu prowadzonym z wniosku innej osoby o udostępnienie informacji publicznej. Organ podkreślił, że interesu prawnego dotyczącego skargi na decyzję dotyczącą udostępnienia informacji publicznej, nie można wywieść tylko z faktu istnienia instytucji prawnej ochrony dóbr osobistych. Wskazał, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, stroną postępowania o udostępnienie informacji publicznej czynią jedynie wnioskodawcę. Dodał, że w sytuacji, gdy dochodzi do wydania decyzji administracyjnych w postępowaniu w sprawie dostępu do informacji publicznych, nawet gdyby te decyzje dotyczyły kwestii prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy, to te podmioty nie stają się stronami powyższego postępowania administracyjnego – nie dotyczy ono ich interesu prawnego, a jedynie interesu faktycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi – poza wymienionym w tym przepisie prokuratorem, Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Rzecznikiem Praw Dziecka oraz organizacją społeczną (z ograniczeniami określonymi w cytowanym przepisie) - jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Ponadto według art. 50 § 2 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W przedmiotowej sprawie K. W. wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego, wydaną w wyniku rozpoznania odwołania w postępowaniu prowadzonym z wniosku innej osoby o udostępnienie informacji publicznej.
Zgodnie zaś z regulacją zawartą w cytowanym wyżej art. 50 § 1 P.p.s.a., legitymacja do wniesienia skargi przysługuje – z wyjątkiem podmiotów wyczerpująco wymienionych w tym przepisie – tylko podmiotowi, który ma interes prawny.
Natomiast - jak podkreśla się w orzecznictwie oraz piśmiennictwie – interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach prawa. Istotą tego interesu jest bowiem jego związek z konkretną normą prawa, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. (...) W hipotetycznej sytuacji, gdy to skarżący jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego (mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji), jego interes określić należy jako faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny nie tworzy zaś legitymacji skargowej. Legitymację określają bowiem przepisy prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera, prof. Marka Wierzbowskiego. Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2011. str. 265).
Dodać należało, że - jak podkreśla się w piśmiennictwie – norma z art. 50 § 1 P.p.s.a., ma – na co wskazuje art. 50 § 2 P.p.s.a – charakter lex generalis i znajduje zastosowanie w takim zakresie, w jakim legitymacja skargowa nie została odmiennie określona w innej ustawie (normie lex specialis) (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera, prof. Marka Wierzbowskiego. Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2011. str. 264).
Trafnie zatem organ odwoławczy podniósł w odpowiedzi na skargę, że dla uznania, iż skarżąca jest uprawniona do wniesienia skargi należałoby wskazać przepis prawa, na podstawie którego mogłaby domagać się konkretyzacji jej uprawnień w postępowaniu prowadzonym z wniosku innej osoby o udostępnienie informacji publicznej.
Tymczasem z istoty tego postępowania wynika, że jego stroną jest wyłącznie wnioskodawca.
Jednocześnie zauważyć należy, że również w postępowaniu administracyjnym, w którym wydawana jest decyzja w przedmiocie informacji publicznej, obowiązuje reguła z art. 52 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Oznacza to, że uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje podmiotowi, który skorzystał z trybu odwoławczego. Tego warunku skarżąca również nie spełniła.
Tym samym, z dwóch wyżej przedstawionych - niezależnych przyczyn, skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.