Uzasadnienie
Dyrektor Ośrodka A w G. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami, zwanego dalej K.p.a.), oraz art. 34a ust. 2 Ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 ze zm., zwanej dalej ustawą o z.o.z.), w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 grudnia 1998 r. w sprawie sposobu i trybu kierowania osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz szczegółowych zasad ustalania odpłatności za pobyt w tych zakładach (Dz. U. z 1998 r. Nr 166, poz. 1265) uchylił decyzję nr [...] w związku z decyzją nr [...], wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Ponadto, ustalił wysokość odpłatności za pobyt K.W. w Zakładzie za miesiąc [...] w kwocie [...] zł., za [...] w kwocie [...] zł., za [...] w kwocie [...] zł., za [...] w kwocie [...] zł., za [...] i [...] w kwocie [...] zł. miesięcznie, a począwszy od [...] w kwocie [...] zł. oraz zobowiązał jego matkę B.Ś. do uiszczenia wyżej określonej opłaty do dnia 15-go każdego miesiąca za miesiąc poprzedni.
Pismem z dnia [...] r. (data nadania), B.Ś. wniosła odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zarzucając organowi pierwszej instancji nierzetelne rozpatrzenie sprawy oraz brak przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w celu ustalenia jej sytuacji dochodowej i rodzinnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Ośrodek A w G., reprezentowany przez Dyrektora, wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z powodu braku legitymacji sądowej po stronie skarżącego. Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie wystąpiła sytuacja, w której przepisy prawa materialnego upoważniają skarżącego do zainicjowania postępowania administracyjnego. W związku z tym, skarżący był jedynie podmiotem inicjującym postępowanie administracyjne, nie miał natomiast statusu uczestnika na prawach strony, czy też strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Natomiast zgodnie z przepisem art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę: 1/ jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2/ wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3/ gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4/ jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5/ jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6/ jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Na wstępie podkreślenia wymagało, że Ośrodek A w G. – reprezentowany przez Dyrektora - wniósł skargę w niniejszej sprawie. Natomiast Dyrektor wymienionego zakładu występował w toku postępowania w sprawie ustalenia opłat za pobyt K.W. w zakładzie opiekuńczo-leczniczym jako organ administracji publicznej, na podstawie upoważnienia Marszałka Województwa [...] nr [...], wydanego w oparciu o art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.).
W konsekwencji – Dyrektor Ośrodka A w G. wydał w rozpoznawanej sprawie decyzję administracyjną jako organ pierwszej instancji.
W związku z tym podnieść należało, że - jak podkreśla się w orzecznictwie - legitymacja do wniesienia skargi pozostaje w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany. Według art. 28 K.p.a., stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjno – prawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zaś odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu w tym znaczeniu, że w jego wyniku organ administracji publicznej wydaje decyzję rozstrzygającą o prawach i obowiązkach tego podmiotu. (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 376/09).
W rozpoznawanej sprawie przymiot strony nie przysługuje zatem Dyrektorowi Ośrodka A w G., który wydał decyzję administracyjną jako organ pierwszej instancji. Przymiotu strony nie ma również Ośrodek A w G., który w rozpoznawanej sprawie wniósł skargę – będąc reprezentowanym przez Dyrektora (występującego wcześniej jako organ pierwszej instancji). Wyżej wymieniony zakład leczniczy nie był bowiem w ogóle stroną postępowania administracyjnego, w ramach którego wydano zaskarżoną decyzję.
Wobec powyższego, wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga Ośrodka A w G., reprezentowanego przez Dyrektora - ze względu na brak legitymacji skargowej jest niedopuszczalna.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę powyższą należało zatem odrzucić.