Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] G. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji mocą której odmówiono skarżącej przyznania świadczenia w formie zasiłku okresowego od lipca 2010 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Do skargi dołączyła również wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, wskazując, iż już samo wniesienie przez nią skargi do Sądu winno wstrzymać wykonanie skarżonej decyzji tymczasem organ I instancji dokonuje w sprawie kolejnych czynności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi nie odnosząc się do zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, że wniosek strony skarżącej w zasadzie nie zawiera uzasadnienia, a co za tym idzie nie przedstawiał żadnych informacji bądź argumentów odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mogących wykazać, czy choćby uprawdopodobnić, że jej wykonanie zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To na skarżącej ciążył obowiązek rzeczowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami wykazującymi zaistnienie przesłanek udzielenia przez Sąd tymczasowej ochrony (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Nie jest tutaj wystarczające zgłoszenie stosownego żądania nie wskazując na okoliczności faktyczne, które by je uzasadniały.
Ponadto godzi się podnieść, iż nie każdy akt administracyjny (decyzja postanowienie, uchwała) kwalifikuje się do jego "wykonania", a co się z tym wiąże nie każdy akt takiego wykonania wymaga. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, a więc decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Decyzja taka w ocenie Sądu jest decyzją, która nie nadaje się do wykonania. Konsekwencją bowiem wydania tejże decyzji jest powrót sprawy do organu I instancji. Sprawa taka zatem zostaje zatem ponownie rozpoznana. Strona nie nabywa na jej mocy żadnych uprawnień, nie są również nakładane na nią żadne obowiązki zatem ewentualne wstrzymanie jej wykonania nie wywołałoby żadnego skutku. Sprawa zostaje ponownie rozpoznana, natomiast decyzja wydana przez ten organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie podlega wykonaniu do czasu przed upływem terminu do wniesienia od niej odwołania (art. 130 K.p.a.).
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.