Uzasadnienie
W treści pisma procesowego datowanego na [...], nadesłanego do Sądu w odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania wywodów zawartych w skardze, J. K. wniósł o "przyznanie pomocy prawnej".
Z uwagi na fakt, iż powyższe żądanie nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, pismem z dnia [...] skarżącego wezwano do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru.
J. K. złożył rzeczony formularz w dniu [...], precyzując, iż zakres jego żądania obejmuje ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata a nadto także zwolnienie od kosztów sądowych.
Równocześnie zadeklarował, że jest osobą [...], nie posiada żadnych nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani zasobów pieniężnych i utrzymuje się z [...] w kwocie [...] oraz z [...] w rozmiarze [...].
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Na wstępie należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na decyzję wydaną w zakresie zasiłku pielęgnacyjnego.
Cel i charakter rzeczonego świadczenia nie pozostawiają przy tym wątpliwości, że stanowi ono formę szeroko pojętej pomocy społecznej. Zgodnie zaś z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Wnioskujący korzysta zatem w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w rezultacie postępowanie w kwestii zwolnienia go od rzeczonych kosztów było bezprzedmiotowe i z tego powodu należało je umorzyć działając na podstawie art. 161 §1 pkt 3 i §2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §3 tej ustawy.
Odnosząc się natomiast do wniosku J. K. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego doprowadziła do konkluzji, że przedstawiony wyżej wymóg został przezeń zachowany.
Z oświadczeń wnioskodawcy wynika bowiem, że nie posiada on żadnych oszczędności, innych zasobów pieniężnych ani majątku, jest [...] i osiąga dochód wyłącznie ze świadczeń otrzymanych w ramach [...].
Dokumenty dołączone do akt niniejszej sprawy potwierdzają przy tym, że jest on osobą [...] (patrz: orzeczenie stanowiące kartę nr 2 akt administracyjnych) a także fakt, iż w okresie od [...] do [...] przebywał w [...] (vide: zaświadczenie stanowiące kartę nr 7 akt sprawy).
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że uiszczenie kosztów, jakie mogą wiązać się z udziałem w sprawie adwokata znacznie przekracza możliwości płatnicze strony. Zważywszy powyższe ustanowiono dla niej adwokata, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 258 §3 oraz z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.