Uzasadnienie
W treści skargi z dnia [...] J. J. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu powołując się na okoliczność pozostawania w trudnej sytuacji materialnej i na zły stan zdrowia.
Z uwagi na fakt, iż wspomniane żądanie nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, pismem z dnia 27 lutego 2009 r. skarżącego wezwano do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru.
J. J. złożył rzeczony formularz w dniu [...]
W uzasadnieniu podniósł, że jest osobą [...], [...], jedyne źródło dochodu stanowi dla niego [...] w kwocie [...] i nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z niniejszym postępowaniem. Podkreślił także, iż nie posiada wiedzy prawniczej niezbędnej do obrony swoich interesów.
Nadto zadeklarował, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości.
Następnie, to jest w dniu [...] (w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 24 marca 2009 r.) skarżący nadesłał kopię decyzji ustalającej aktualną wysokość pobieranej przezeń [...], kopię dokumentu podpisanego przez zarządcę budynku, potwierdzającego, iż łączna kwota wydatków ponoszonych w związku z zamieszkiwanym lokalem wynosi [...], a także kopię pisma z dnia [...], z którego wynika, że obciążają go zaległości płatnicze z tytułu należności za zużycie gazu.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei po myśli art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Na wstępie należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie odmawiające przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Cel i charakter tego świadczenia nie pozostawia przy tym wątpliwości, że stanowi ono formę szeroko pojętej pomocy społecznej. Zgodnie zaś z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Wnioskujący korzysta tu więc ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w rezultacie postępowanie w kwestii zwolnienia go od rzeczonych kosztów było bezprzedmiotowe i z tego powodu należało je umorzyć działając na podstawie art. 161 §1 pkt 3 i §2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §3 tej ustawy.
Ustosunkowując się natomiast do wniosku J. J. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń skarżącego wynika bowiem, iż jest on osobą [...] i nie dysponuje żadnymi zasobami finansowymi ani łatwym do spieniężenia majątkiem. Równocześnie na podstawie przedłożonej przezeń kopii decyzji organu [...] ustalono, że pobiera on [...] z tytułu [...], która została wobec niego orzeczona do [...], zaś wysokość omawianego świadczenia netto, to jest po pomniejszeniu o wszystkie potrącenia (w tym dokonywane z tytułu [...]) wynosi zaledwie [...], co uniemożliwia poczynienie oszczędności wystarczających na uiszczenie kosztów, jakie mogą wiązać się z udziałem w sprawie profesjonalnego pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe ustanowiono dla strony adwokata, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.