Uzasadnienie
W treści pisma procesowego datowanego na [...], skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.M. oświadczyła, iż "odwołuje się od decyzji z dnia [...], znak [...] w sprawie odmowy przyznania alimentów z funduszu alimentacyjnego na rzecz syna – K.M.". Z akt administracyjnych sprawy wynika przy tym, że wspomniane rozstrzygnięcie wydane zostało w pierwszej instancji przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., działającą na podstawie "pełnomocnictwa" Burmistrza Miasta Ł. nr [...] do "załatwiania indywidualnych spraw z zakresu przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego (...) w tym do wydawania decyzji administracyjnych" (karta nr 9). Równocześnie na podstawie rzeczonych akt ustalono, iż skarżąca odwołała się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które postanowieniem z dnia [...], nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy, pismem z dnia [...] A.M. wezwano o jednoznaczne sprecyzowanie przedmiotu skargi z dnia [...] a w szczególności o podanie, czy jej intencją było zaskarżenie decyzji z dnia [...], nr [...] o odmowie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wydanej przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. (jak to wynika z treści skargi), czy też postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. W treści wezwania wskazano, że odpowiedzi należy udzielić w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, pod rygorem uznania, iż przedmiotem skargi jest decyzja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...], nr [...].
Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, omawiane wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu [...].
W wyznaczonym terminie, którego upływ nastąpił z dniem [...] wyżej wymieniona nie udzieliła jakiejkolwiek odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie przy tym z treścią §2 wskazanego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Należy jednak podkreślić, iż samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa wyżej. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym zarówno w literaturze przedmiotu (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, str. 136) jak i w orzecznictwie sądowym (por: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., sygn. akt I SA 2813/03; niepubl.), wskazany wymóg można uznać za zachowany dopiero wtedy, gdy wniesiony środek odwoławczy zostanie rozpoznany przez właściwy organ administracji publicznej.
Mając na względzie powyższe godzi się podnieść, że skarga A.M. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...], Nr [...] (działającego na podstawie "pełnomocnictwa" Burmistrza miasta Ł.) podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność.
Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało bowiem w wyniku postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji i dlatego po myśli art. 127 w związku z art. 17 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stronie przysługiwało prawo do wniesienia na nie odwołania do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego.
Tymczasem skarżąca, jakkolwiek złożyła rzeczony środek odwoławczy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., to jednak organ drugiej instancji odstąpił od merytorycznego rozpatrzenia zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdzając, iż zostało ono zgłoszone z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia.
Równocześnie w sprawie jest poza sporem, że strona nie kwestionowała postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu. W treści skargi podniosła bowiem wyłącznie zarzuty dotyczące wspomnianego rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego nie odnosząc się w żaden sposób do kwestii objętych rzeczonym postanowieniem. Nadto wyżej wymieniona nie ustosunkowała się do wezwania o jednoznaczne wypowiedzenie się co do intencji, jakimi kierowała się wnosząc tę skargę, pomimo iż została w tym wezwaniu wyraźnie pouczona, że w przypadku braku odpowiedzi Sąd uzna (zgodnie z treścią skargi), iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. Skoro więc skarga A.M. dotyczy omawianej decyzji a odwołanie od tego rozstrzygnięcia nie zostało merytorycznie rozpoznane, to nie sposób przyjąć, aby w sprawie zachodziła przesłanka polegająca na wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących od rzeczonego aktu, od której art. 52 §1 p.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi.
Zważywszy przedstawione wyżej okoliczności Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz §3 p.p.s.a.
Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest brak możliwości dokonania przez Sąd jakiejkolwiek merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Niedopuszczalność skargi powoduje bowiem, iż Sąd nie jest władny do oceny legalności decyzji stanowiącej jej przedmiot, w tym także kwestii, czy wydający tę decyzję organ był uprawniony do rozstrzygania w zakresie objętym jej treścią.