Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2014 r. M. C. nadała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określiła, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do pobierania zasiłku zaś od stycznia bieżącego roku jedynym źródłem dochodu są dla niej świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego i zasiłków celowych. Równocześnie strona zadeklarowała, iż gospodaruje samotnie i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 Euro ani nieruchomości.
Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 5 maja 2014 r.) skarżąca nadesłała kopię decyzji administracyjnej, mocą której uznano ją za osobę bezrobotną i odmówiono prawa do zasiłku, a także kopie decyzji o przyznaniu jej zasiłku okresowego za miesiące od stycznia do maja 2014 r. (po 271 zł miesięcznie) i zasiłków celowych, w wysokości 250 zł oraz 150 zł odpowiednio na zakup opału, odzieży oraz obuwia.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie została złożona na decyzję administracyjną wydaną w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego, będącego świadczeniem stanowiącym formę szeroko pojętej pomocy społecznej. W konsekwencji, skarżąca jest w tej sprawie zwolniona od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a co za tym idzie, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (wnioskodawczyni została już o tym fakcie poinformowana przez Sąd wcześniejszym pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r.).
Odnosząc się natomiast do wniosku M. C. o ustanowienie radcy prawnego należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 §3 p.p.s.a. mogącym obejmować między innymi ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście ocena stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącej doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika, że nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Nadesłane przez nią dokumenty źródłowe (vide: kopie stosownych decyzji administracyjnych) potwierdzają przy tym, iż jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń otrzymywanych w ramach pomocy społecznej.
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że opłacenie radcy prawnego z wyboru przekracza możliwości finansowe skarżącej i mogłoby ją narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.