Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień [...] zatytułowanym jako "Pozew" A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzją Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] Nr [...], mocą której stwierdzono wygaśnięcie z dniem [...] wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [...] Nr [...] przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu należnych mu kwot pieniężnych na remont mieszkania zgodnie z obowiązującymi normami za lata 2006, 2007, 2008 wraz z ustawowymi odsetkami, a także obciążenia organu kosztami procesu sądowego. Uzasadniając żądania wskazał na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2008 r., sygn. I OSK 953/07 oraz podał, iż z powodu leczenia nie mógł wnieść odwołania od zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia [...] stanowiącym odpowiedź na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając zajęte stanowisko wskazał, że stosownie do regulacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r., zmieniającym przepisy w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, od dnia 1 stycznia 2006 r. emeryci i renciści policyjni oraz osoby uprawnione do renty rodzinnej utraciły prawo do świadczenia w postaci tego równoważnika. Organ podał również, że w związku ze zmianą stanu prawnego wnioski o przyznanie tego świadczenia na rzecz wyżej wskazanej grupy osób wyjęte zostały spod kompetencji organów Policji, przy czym dodał, że obecnie obowiązująca regulacja nie wskazuje organu właściwego w tych sprawach. Nadto podniósł, iż wskazany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego nie wiąże organu Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej w skrócie p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1), a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Z kolei zgodnie z art. 127 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje stronie odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W niniejszej sprawie skarżący kwestionował prawidłowość decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Komendanta Powiatowego Policji w R., od której nie wniósł odwołania. Tymczasem, zgodnie z dyspozycją wyżej wskazanych przepisów art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., wniesienie skargi mogło nastąpić dopiero po wyczerpaniu przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia w postaci odwołania.
W tej sytuacji skargę A. K. należało uznać za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 cytowanej ustawy).
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.