Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 listopada 2018 r. mł. asp. G.O. (dalej skarżący) zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w K. o zwrot kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania w W. do miejsca pełnienia służby w K. na podstawie art. 93 oraz art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, dalej ustawa o Policji).
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia [...] r. nr [...] wskazał, że stronie należy się zwrot kosztów podroży do miejsca pełnienia służby pod warunkiem zakupu i przedstawienia biletu miesięcznego [...]. Powyższe pismo zostało doręczone adresatowi w dniu 3 grudnia 2018 r. i zawierało pouczenie, że stanowi ono czynność zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
Pismem z dnia 3 grudnia 2018 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie wypłaty świadczenia pieniężnego w wysokości ceny biletu miesięcznego.
W odpowiedzi z dnia [...] r. nr [...] organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Pismo doręczono stronie w dniu 18 grudnia 2018 r.
Skarżący pismem z dnia 23 grudnia 2018 r. złożonym w dniu 27 grudnia 2018r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na "czynność organu z dnia [...]r. nr j/w utrzymującą w mocy czynność z dnia [...] r. nr j/w".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m. in. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień albo obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Ponadto zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem.
W związku z powyższym oraz mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 16/13, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 554/11) wskazujących, że wypłata bądź odmowa wypłaty policjantowi stosownej kwoty pieniężnej przez właściwego Komendanta Policji tytułem zwrotu kosztów dojazdu następuje w drodze czynności materialno – technicznej podlegającej kognicji sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż skarga jest dopuszczalna na czynność organu w sprawie zwrotu kosztów dojazdu.
Należy jednak wskazać, że skarżący przedmiotem skargi uczynił "czynność organu z dnia [...] r. utrzymującą w mocy czynność z dnia [...] r.". Zatem przedmiotem skargi nie jest czynność organu z dnia [...] r. dotycząca odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, ale strona skarży odpowiedź organu z dnia [...] r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tak zakreślony przedmiot skargi powoduje, że jest ona niedopuszczalna, gdyż przedmiotem skargi w trybie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w omawianym stanie sprawy może być jedynie czynność organu z dnia [...] r. stanowiąca odpowiedź na wniosek skarżącego o zwrot kosztów dojazdu. Ustawa o Policji nie przewiduje środków zaskarżenia, zatem skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności i nie musi ona być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia.
Natomiast skarżący, jak wspomniano, wniósł skargę na pismo organu z dnia [...] r., co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie mieści się w katalogu określonym w art. 3 § 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak na wstępie.