Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Kierownik Działu Informacji i Rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 24 i art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 58. poz. 514 ze zm.) i art. 104 k.p.a., uznał H. T. za osobę bezrobotną od dnia [...] i przyznał prawo do zasiłku w wysokości 120% kwoty zasiłku od dnia [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynika, że strona spełnia warunki konieczne dla uznania za osobę bezrobotną. Zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłki przyznawane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 1 czerwca 2004 r.) są wypłacane na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ uznał także, iż strona spełnia warunki, o których mowa w art. 25 ust. 11 tej ustawy pozwalające na ponowne nabycie prawa do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku.
W dniu [...] H. T. odwołała się od powyższej decyzji, wskazując, iż spełnia warunki wynikające z treści art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. ukończyła [...] i posiada [...] okres pracy, uprawniające ją do otrzymywania zasiłku przez okres 12 miesięcy.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda Ś., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 99. poz. 1001) oraz art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 58. poz. 514 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Z treści uzasadnienia wynika, iż decyzją z dnia [...] strona została uznana za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz przyznano jej zasiłek dla bezrobotnych od dnia [...] w wysokości 120% kwoty zasiłku. Z dniem [...] H. T. utraciła status bezrobotnej w związku z podjęciem zatrudnienia w [...], gdzie pracowała do dnia [...]. W dniu [...] strona ponownie złożyła wniosek o rejestrację jej jako osoby bezrobotnej. Organ odwoławczy wskazał na treść art. 139 ust. 1 ustawy o promocji i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy (1 czerwca 2004 r.) są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, z wyjątkiem waloryzacji i zawieszenia, które są dokonywane na zasadach określonych w ustawie.
Długość okresu pobierania zasiłku dla osób, które nabyły prawo do tego zasiłku przed dniem 1 czerwca 2004 roku regulują przepisy art. 25 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W myśl tych przepisów okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy w przypadku bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała przeciętną stopę bezrobocia w kraju. Wojewoda Ś. podkreślił, iż stopa bezrobocia na obszarze działania PUP w B. nie przekroczyła przeciętnej stopy krajowej, a zatem okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy. Organ odwoławczy wskazał, iż strona nabyła prawo do zasiłku przed dniem wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynków pracy, a przyznany obecnie zasiłek ma charakter tzw. zasiłku uzupełniającego, o którym mowa w art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zatem regulacje nowej ustawy w zakresie 12-miesięcznego okresu przysługiwania zasiłku nie znajdują w stosunku do strony zastosowania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H. T. podniosła, iż mimo spełnienia przez nią warunków do przyznania zasiłku na okres 12 miesięcy, organy nie uwzględniły wniosku o przedłużenie zasiłku zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca wskazała na treść art. 139 ust. 1 w/w ustawy, stwierdzając, iż wypłacane jej świadczenie było zawieszone na zasadach wynikających z uchylonej już ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobocia, natomiast wznowione na gruncie nowej już ustawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przeciwnym wypadku, stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., skargę należy oddalić.
W ocenie sądu, przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej uchyleniem.
Zaskarżoną decyzją, Wojewoda Ś., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 99. poz. 1001) oraz art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 58. poz. 514 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznającą H. T. za osobę bezrobotną od dnia [...] i przyznającą jej prawo do zasiłku w wysokości 120% kwoty zasiłku od dnia [...] i wskazał, iż strona nabyła prawo do zasiłku przed dniem wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynków pracy, a przyznany obecnie zasiłek ma charakter tzw. zasiłku uzupełniającego, o którym mowa w art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zatem regulacje nowej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynków pracy, w zakresie 12-miesięcznego okresu przysługiwania zasiłku nie znajdują w stosunku do strony zastosowania. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela argumentację przytoczoną przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W myśl art. 139 ust. 1 ustawy o promocji i instytucjach rynku pracy, zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 1 czerwca 2004 r.) są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, z wyjątkiem waloryzacji i zawieszenia, które są dokonywane na zasadach określonych w ustawie. Te wymienione dotychczasowe przepisy to przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wyjątek, jaki przewiduje cytowany przepis, wbrew wywodom skarżącej nie dotyczy jej przypadku, jako że dotyczy tych sytuacji, gdy dokonuje się waloryzacji lub zawieszenia wcześniej wypłacanego świadczenia już pod rządem nowych przepisów. Wówczas to, mimo że prawo do świadczenia zostało przyznane wcześniej, do tych zdarzeń określonych jako wyjątki (waloryzacja i zawieszenie) stosuje się przepisy nowej regulacji.
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżąca uznana została za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz przyznano jej zasiłek dla bezrobotnych od dnia [...], tak więc nabyła prawo do zasiłku przed dniem wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Następnie skarżąca podjęła zatrudnienie w dniu [...], co wiązało się z utratą statusu bezrobotnego (miało to miejsce pod rządem dotychczasowych przepisów) i kontynuowała to zatrudnienie do dnia [...], po czym dokonała ponownej rejestracji, w wyniku której, decyzją organu I instancji uznano ją za osobę bezrobotną od dnia [...] i przyznano prawo do zasiłku w wysokości 120% kwoty zasiłku od dnia [...]. Sąd, w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, w pełni podziela pogląd zaprezentowany w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 roku (OPS 9/00, opublikowany ONSA 2001/1/5) a mówiący o tym, iż bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, po ponownej rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku stosownie do dyspozycji art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Tym samym więc, ten "drugi" zasiłek to ten sam zasiłek, do którego skarżąca nabyła prawo przed podjęciem krótkiego zatrudnienia (w okresie od [...] do dnia [...]). Uznać należy więc, że zachodzi "tożsamość zasiłku". Słusznie więc uznał organ, że zasiłek przyznany na gruncie starej ustawy, po ponownym zarejestrowaniu ma charakter uzupełniający, wynika bowiem z przyznanego już wcześniej prawa do zasiłku. Natomiast długość okresu pobierania zasiłku dla osób, które nabyły prawo do tego zasiłku przed dniem 1 czerwca 2004 roku regulują przepisy art. 25 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W przypadku skarżącej, jak wynika to z akt sprawy, jest to przepis art. 25 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy (6 miesięcy).
Tym samym, skoro z mocy art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zastosowanie w przedmiotowej sprawie mają przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w tym cytowany w zaskarżonej decyzji art. 25 ust. 11), to nie można, jak chce tego skarżąca, stosować wobec niej uregulowań art. 73 ust. 1 pkt 2 b) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należało, że decyzja kwestionowana przez skarżącą nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.