Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C., po wznowieniu postępowania, stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] o uznaniu L.C. z tym dniem za osobę bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku od [...] z naruszeniem prawa; to samo stwierdził odnośnie decyzji z dnia [...] o utracie prawa do zasiłku od dnia [...], natomiast względem decyzji z dnia [...] o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] orzekł o odmowie uchylenia ze względu na brak podstaw do takiego rozstrzygnięcia.
W podstawie prawnej decyzji wymieniono art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 kpa, w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji". W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wskazał, że przy nowej rejestracji w [...] r. okazało się, że L.C. prowadziła działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji z dnia [...], a wyrejestrowanie tej działalności nastąpiło z dniem [...], a więc już po pierwotnym zarejestrowaniu strony jako osoby bezrobotnej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 października 2007 r., bezrobotnym mogła być osoba, która nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności.
W chwili rejestracji strona nie spełniała więc tych warunków. Ponieważ jednak od wydania wymienionych decyzji z lat [...] minęło 5 lat, to zgodnie z art. 151 § 2 kpa należało się ograniczyć do stwierdzenia wydania ich z naruszeniem prawa i wskazania okoliczności, z powodu których nie doszło do ich uchylenia. W konsekwencji brak także podstaw do uchylenia decyzji z [...] r. orzekającej o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].
Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania strony. Wojewoda w całości podzielił ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L.C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła, że prowadziła działalność gospodarczą od [...] r. do [...], kiedy wyrejestrowano ją z ubezpieczenia społecznego, przy czym dopiero w dniu [...] uzyskała zaświadczenie o wyrejestrowaniu działalności gospodarczej z tym dniem. Zdaniem skarżącej ocena jej sytuacji winna nastąpić na podstawie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zarzuciła nadto, że pominięto jej wyjaśnienia co do tego, że przy rejestracji urzędnik polecił jej uzyskanie zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej. Gdyby wstrzymał się z rejestracją do dnia wyrejestrowania działalności gospodarczej, to wszystko byłoby w porządku.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.). W okolicznościach sprawy nie budzi zastrzeżeń wznowienie postępowania w sprawach, których dotyczyły decyzje wymienione w obecnie kontrolowanych decyzjach administracyjnych, z uwagi na wystąpienie podstawy z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Tryb rejestracji bezrobotnych jest sformalizowany – także w zakresie składanych przez bezrobotnego oświadczeń co do spełnienia przez niego ustawowych warunków. Trafnie zatem organ odwoławczy zwraca uwagę na treść oświadczenia pisemnego skarżącej złożonego w dniu rejestracji, tj. [...], w którym zapewniała m. in., że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Bezskuteczne jest w tych warunkach powoływanie się przez nią na ustne rozmowy z urzędnikiem, mające świadczyć o wiedzy organu w chwili rejestracji o fakcie zarejestrowania skarżącej w ewidencji działalności gospodarczej.
Chybiony jest również argument skarżącej, wyraźniej artykułowany w toku postępowania administracyjnego, bazujący na zbieżności daty wyrejestrowania działalności gospodarczej z dniem, od którego przyznano jej zasiłek dla bezrobotnych. Zbieżność ta bowiem jest całkowicie przypadkowa, a wynika z zastosowania art. 71 ust. 1 ustawy o promocji, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje po upływie 7 dni od dnia rejestracji. Ponieważ miała ona miejsce w dniu [...], to prawidłowo przyznano skarżącej zasiłek od dnia [...].
Niezrozumiały jest z kolei pogląd skarżącej dotyczący zastosowania w sprawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. Nr 58 z 2003 r., poz. 514 ze zm.), która utraciła moc wraz z wejściem w życie ustawy o promocji, co nastąpiło w dniu 1 czerwca 2004 r. (art. 151 i 152 ustawy o promocji). Rejestracja skarżącej odbywała się więc już pod rządami tej ostatnio wymienionej ustawy. Tymczasem trafnie organ podnosi, że według obowiązującego wówczas brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji, bezrobotnym mogła być osoba, która nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Poza sporem pozostawało zaś, że skarżąca wykonywała działalność gospodarczą po zgłoszeniu jej do ewidencji w [...] r. W takim razie mogła uzyskać status bezrobotnego dopiero po wyrejestrowaniu tej działalności, a więc wykreśleniu jej z ewidencji działalności gospodarczej. Natomiast bez prawnego znaczenia było to, kiedy nastąpiło faktyczne zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej.
W tym stanie rzeczy nie budzi zastrzeżeń stanowisko organów obu instancji co do wystąpienia podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz wystąpienie okoliczności z art. 146 § 1 kpa, skutkującej rozstrzygnięciami przewidzianymi w art. 151 § 1 i § 2 kpa.
Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma żadnego znaczenia złożona przez skarżącą decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] o umorzeniu postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Oddalenie skargi nie dotyczy tej decyzji, która w istocie zwalnia skarżącą od obowiązku zwrotu wymienionej w niej sumy pieniężnej.
Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
mw