Uzasadnienie
Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. C. zaskarżyła orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Kwestionując prawidłowość wydanego przez wskazany Instytut orzeczenia oraz sprzeczność tego orzeczenia z diagnozą wydaną przez lekarza foniatrę pod opieką którego skarżąca się znajduje wniosła o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. W piśmie z dnia [...]r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skarżąca wskazała powyższe orzeczenie lekarskie o nr [...] jako akt, na który złożyła skargę do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: Ppsa, kontrola sądowa działalności administracji publicznej jest ograniczona do określonego katalogu aktów administracyjnych. Z przytoczonego przepisu wynika zatem obowiązek zbadania i to przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, czy została ona wniesiona na akt lub czynność (bezczynność) organu objętego tym katalogiem, a w konsekwencji, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Z tego wynika, że merytoryczne rozpoznanie skargi jest możliwe jedynie wówczas, gdy po spełnieniu warunków formalnych i jej opłaceniu, skarga taka zaczepia przedmiot należący do właściwości sądów administracyjnych. Kwestie te badane są z urzędu. Wynikiem zaś operacji wstępnego badania skargi A. C. jest stwierdzenie, że jej skarga - jako zaskarżająca akt nie należący do kognicji sądu administracyjnego - okazała się niedopuszczalna.
Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, jakkolwiek ukształtowany bardzo szeroko, jest bowiem ograniczony. Analiza norm określających właściwość rzeczową sądów administracyjnych (art. 3, art. 4 oraz art. 5 cytowanej wyżej ustawy) prowadzi do wniosku, że zasadą jest dopuszczalność orzekania przez wspomniane sądy wyłącznie w sytuacjach, w których organy administracyjne działają w formach władczych lub stanowiących, czyli formach właściwych dla działania administracyjnego. W szczególności kontrolą sądową objęte są rozstrzygnięcia administracyjne w indywidualnych sprawach załatwiane decyzją administracyjną lub postanowieniem, na które służy zażalenie, bezczynność administracji publicznej w takich sprawach oraz inne akty poddane wyraźnej właściwości sądów administracyjnych.
W tym kontekście należy ocenić zatem charakter prawny i przynależność do katalogu określonego przepisem art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonego aktu. Orzeczenia lekarskie wydawane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nie są objęte powyższym katalogiem. Na podstawie wskazanych orzeczeń Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny a następnie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydają decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub też braku podstaw do jej stwierdzenia. Decyzja lub też postanowienie wydane przez organ II instancji, którym jest Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podlega kontroli sądu administracyjnego i tylko ten akt w toczącym się postępowaniu w sprawie przyznania choroby zawodowej mógł zostać zaskarżony do sądu administracyjnego. Jednak pomimo, iż akt taki został wydany oraz zawarto w nim prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia skargi nie został on zaskarżony.
Skarżąca nie może zatem swobodnie wybierać zapadłych w toczącym się postępowaniu rozstrzygnięć i dowolnie zaskarżać je do sądu administracyjnego, gdyż tylko akty wskazane w art. 3, 4 i 5 P.p.s.a. podlegają kognicji tego sądu.
Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.
Na marginesie rozważań, należy dodać, że skargę do sądu administracyjnego składa się w terminie 30 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia za pośrednictwem organu, którego akt podlega zaskarżeniu. Skarżąca w niniejszej sprawie wniosła skargę uchybiając temu terminowi za pośrednictwem Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej a nie za pośrednictwem organu, którego orzeczenie zaskarżyła. Naruszyła tym dodatkowo regulacje zawarte w art. 53 § 1 oraz art. 54 P.p.s.a.