Uzasadnienie
T.M., wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2012 r., zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. z prośbą o pomoc finansową "na zakup żywności, opłaty za mieszkanie, wykup lekarstw" (k.16 akt administracyjnych).
Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], odmówił T.M. przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup żywności i leków oraz pokrycie opłat za mieszkanie. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślił, że wnioskodawca wskazał jako swój adres zamieszkania ul. [...] w T. Jednak został eksmitowany z tego lokalu w oparciu o prawomocną decyzję administracyjną. Mimo wezwania do wskazania aktualnego miejsca pobytu, w celu umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, nadal podał, że: "moim miejscem pobytu jest przed drzwiami mojego mieszkania przy [...]" (cytat).
Tym samym uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego nie podając aktualnego miejsca pobytu, co stanowi przejaw braku współdziałania i uzasadnia odmowę udzielenia mu pomocy, na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "u.p.s.").
W odwołaniu od powyższej decyzji T.M. wywiódł, że jako osoba niepełnosprawna oczekuje przyznania mu pomocy finansowej, gdyż to Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. doprowadził do zadłużenia jego lokalu nie przyznając mu wnioskowanych przez niego świadczeń oraz akcentował, że podał organowi miejsce pobytu i oczekiwał na wyznaczenie terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "K.p.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy art. 2 ust. 1, art. 39, art. 8 ust. 1, art. 7 pkt. 2-15 u.p.s. Stwierdził, że pomoc społeczna jest kierowana wyłącznie do rodzin i osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej i nie są w stanie jej przezwyciężyć wykorzystując własne możliwości, uprawnienia i zasoby oraz kiedy jedyną alternatywą jest pomoc społeczna. Jednakże art. 4 u.p.s. nakłada na wnioskodawcę obowiązek do współdziałania z ośrodkami pomocy w procesie zmiany sytuacji. Formy tego współdziałania określa organ pomocy społecznej, tym niemniej art. 11 ust.2 u.p.s., wymienia przykładowe jej formy takie jak: zawarcie kontraktu socjalnego, wypełnianie jego postanowień, podjęcie pracy przez bezrobotnego czy w końcu podjęcie leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną.
Sankcją za odmowę realizacji któregokolwiek wymienionego wyżej obowiązku, może być odmowa przyznania świadczenia. Stąd też, organy pomocy społecznej rozpoznając wnioski o pomoc materialną obowiązane są ustalić rzeczywistą sytuację osoby lub rodziny ubiegającej się o takie świadczenie. Cel ten zostaje osiągnięty w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania lub miejsca pobytu strony postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1 u.p.s., decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, mającego na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób oraz ich rodzin. Rodzinny wywiad środowiskowy stanowi podstawowy element postępowania wyjaśniającego w sprawie z pomocy społecznej i jest traktowany jako obowiązkowy sposób zebrania informacji o wnioskodawcy.
Jak wskazał organ, potwierdzają to regulacje rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 stycznia 2011 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. nr 27, poz. 138 z późn. zm.), zawierające szczegółowe zasady przeprowadzania wywiadu, w tym sposób wykazania informacji niezbędnych do oceny prawa do świadczenia. Natomiast z § 3 ust. 3, 4 i 5 tego rozporządzenia wynika, że wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu, pracownik dokonuje obserwacji sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby, mogącej mieć wpływ na prawo do świadczeń, jak również dokonuje analizy i oceny tej sytuacji oraz formułuje wnioski stanowiące podstawę planowania pomocy. Z akt sprawy, a w szczególności pisma [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] wynika, że T. M. został pozbawiony członkostwa w spółdzielni i nie ma prawa zamieszkiwać w T. w lokalu przy ul. [...].
Umowa o ustanowienie i przeniesienie odrębnej własności lokalu nie została jeszcze zawarta, co więcej wnioskodawca nie przebywa w miejscu, które wskazał we wniosku. Organ I instancji bezskutecznie wezwał stronę w dniu 03 września 2012 r. do wskazania aktualnego adresu celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, pod rygorem odmowy świadczeń. Sytuacja braku współdziałania wnioskodawcy z organem w wyjaśnieniu własnej sytuacji osobistej, majątkowej i dochodowej miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem faktycznie uniemożliwił on przeprowadzenie wywiadu środowiskowego nie wskazując aktualnego miejsca zamieszkania lub pobytu.
W ocenie organu, nie znajduje podstaw twierdzenie wnioskodawcy, że brak tego wywiadu został zawiniony przez organ, albowiem, jak wynika z akt, pracownik socjalny wezwał stronę do podania miejsca pobytu. Stwierdzono istnienie okoliczności świadczących o braku możliwości zamieszkiwania we wskazanym miejscu, gdyż wnioskodawca nie ma do mieszkania żadnego dostępu, korzysta jedynie ze skrzynki pocztowej będącej własnością poczty, umieszczonej na zewnątrz mieszkania, do której posiada klucze.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, T.M. nie zgodził się z podjętym przez organ odwoławczy rozstrzygnięciem i uznał, że pracownik socjalny znęca się nad nim pozbawiając godności, mieszkania, zdrowia i życia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę z dnia 28 grudnia 2012 r., nawiązując do rozważań ujętych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, postulowało o jej oddalenie.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego, postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1196/12, przyznano T. M. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (k.18 i 25).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1196/12 zauważył, że organ I instancji pismem z 3 września 2012 r. wezwał skarżącego do podania aktualnego adresu pobytu, w celu wyznaczenia terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego oraz informował, że w przypadku jego niewskazania wydana zostanie decyzja odmawiająca przyznania wnioskowanej pomocy. Jednak wobec wskazania jako miejsca zamieszkania klatki schodowej domu przy ul. [...] do przeprowadzenia wywiadu nie doszło (pismo skarżącego z dnia 10 września 2012 r.).
Sąd wyjaśnił, że z pism Prezesa [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z dnia 11 czerwca 2012 r. i z dnia 3 sierpnia 2012 r. wynika, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w T. pozostaje w dyspozycji tej Spółdzielni. Natomiast, zgodnie z brzmieniem art. 106 ust. 4 u.p.s., decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, a orzecznictwo sądów administracyjnych, ukształtowane na gruncie tego przepisu, nie pozostawia wątpliwości, że odmowa współdziałania z pracownikiem socjalnym, w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.p.s., polega na uniemożliwieniu przeprowadzenia takiego wywiadu i skutkuje wydaniem decyzji odmownej. Stosownie do art. 107 ust. 1 u.p.s. oraz § 2 ust. 3 i § 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego, wywiad rodzinny służy do ustalenia przez pracownika socjalnego sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej, majątkowej w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie.
Na jego podstawie pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji określonego podmiotu oraz formułuje wnioski dotyczące planowania pomocy, które są podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podkreślił, że rodzinny wywiad środowiskowy, stanowi środek dowodowy, z którego organ administracyjny prowadzący postępowanie nie może zrezygnować, zastępując go innym dowodem. W związku z tym uznał, że organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, iż skarżący swoim zachowaniem uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, co należy ocenić, jako jedną z postaci braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.p.s. Stąd też, w ocenie Sądu, pomimo tego, że skarżący, znajduje się w ciężkiej sytuacji, to jednak organy z ewidentnej winy skarżącego nie miały jakiejkolwiek możliwości ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej skarżącego, gdyż nie podając danych na temat miejsca pobytu, faktycznie sam uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, czego konsekwencją był brak możliwości zbadania przez organy, czy jego warunki życiowe czynią zadość wymogom niezbędnej potrzeby bytowej, o której mowa w art. 39 ust. 1 u.p.s.
Z tego powodu nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego, albowiem ocena ta została dokonana przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności rozpatrywanej sprawy. Zaznaczył, że z pisma Komendy Miejskiej Policji w T. wynika, że skarżący jest tylko "widywany" pod wskazanym przez niego adresem, nie zamieszkuje tamże na klatce schodowej (a jedynie odbiera kierowaną do niego korespondencję) i przebywa w różnych miejscach na terenie miasta T. Zwrócił też uwagę na okoliczność, że w przypadku gdyby skarżący oświadczył, że jest osobą bezdomną, mogłaby mu zostać udzielona przez organ stosowna pomoc przewidziana w przepisach art. 48 i 49 u.p.s., co jednak wymaga współpracy z organem pomocowym.
Pełnomocnik ustanowiony z urzędu dla skarżącego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, jak również o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2604/13, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2013 r. o sygn. akt IV SA/Gl 739/12 i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że za zasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), w związku z art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 2 i art. 80 K.p.a. Z powyższych przepisów postępowania administracyjnego wynika obowiązek organów administracji publicznej, wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów, przy uwzględnieniu z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, jak i obowiązku informowania stron i innych uczestników postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a realizacja powyższych obowiązków winna służyć przestrzeganiu zasady praworządności.
Tymczasem wskutek nieuwzględnienia wynikających z powyższych przepisów powinności, w przedmiotowej sprawie nie dokonano ustaleń, które pozwoliłyby organom prawidłowo zastosować normę prawa materialnego, będącą podstawą rozstrzygnięcia, określoną w art. 11 ust. 2 u.p.s. Jak wynika z akt sprawy, organy dysponowały informacjami, że skarżący nie zamieszkuje w dotychczasowym lokalu oraz, że nie posiada innego adresu zameldowania i jest widywany w różnych miejscach na terenie T. (vide: pismo Komendanta Miejskiego Policji z 8.08.2012 r., k. 22 akt administracyjnych). Z powyższego pisma nie wynikała informacja, czy skarżący posiada stałe, określone miejsce pobytu, czy też jest osobą bezdomną, a ustalenie tego faktu było w sprawie okolicznością istotną, albowiem warunkowało to nie tylko rodzaj pomocy, ale i rodzaj informacji, których można było wymagać od strony. Dlatego też prawidłowo stosując powyżej wskazane przepisy, organy winny były poczynić ustalenia, co do faktycznego miejsca zamieszkania (pobytu) strony i określenia, czy strona jest w posiadaniu lokalu, w którym z racji jej przebywania w nim, można przeprowadzić wywiad środowiskowy, czy też jest ona w istocie osobą bezdomną, która nie ma praktycznej możliwości wskazania miejsca zamieszkania lub stałego pobytu.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie organy zaniechały ustalenia tych okoliczności, przyjmując na podstawie niepełnego materiału dowodowego, że skarżący posiada określone miejsce pobytu, a więc lokal nadający się do przeprowadzenia w nim wywiadu środowiskowego i zobowiązały go pismem z dnia 3 września 2012 r. do jego wskazania (adresu) pod rygorem odmowy przyznania świadczenia, a po nadesłaniu jego odpowiedzi z dnia 10 marca 2012 r., która w żaden sposób nie wyjaśniała jego sytuacji mieszkaniowej, uznały stan faktyczny sprawy za wyjaśniony pomimo tego, że brak było przesłanek wskazujących na niemożność zwrócenia się do strony o dalsze wyjaśnienia, bądź wezwania ją celem przesłuchania, tym bardziej, że skarżący odpowiedział na pismo organu i wnosił o przeprowadzenie wywiadu, a więc wykazywał w sprawie aktywne, a nie pasywne zachowanie. W warunkach przedmiotowej sprawy, zachodziła potrzeba wezwania strony do jednoznacznego wyjaśnienia, czy dysponuje lokalem (lokalami), w którym (w których) zaspakaja dzienne i nocne potrzeby mieszkaniowe i życiowe (w jakich okresach), czy też lokalu (lokali) takiego nie ma, a jeżeli tak, to gdzie przebywa, gdzie śpi, jada posiłki, wykonuje inne codzienne czynności (w jakich miejscach i okresach) i zaspokaja swe inne potrzeby życiowe, co miałoby na celu poczynienie próby ustalenia stacjonarnego centrum życiowego strony.
Analiza odpowiedzi strony, jej szczegółowości i staranności, mogłaby dopiero być podstawą do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w tym, co do oceny możliwości zastosowania przepisu art. 11 ust 2 u.p.s. W tym też zakresie zarzut naruszenia powyższych przepisów postępowania należało uznać za zasadny, albowiem wskazane uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ewentualne ujawnienie bowiem faktu bezdomności strony, wiązałoby się z zaistnieniem w sprawie odmiennego stanu faktycznego, co z kolei mogłoby oznaczać zaistnienie przesłanek do zastosowania innego przepisu prawa materialnego, w tym przepisu, który pozwalałby na przyznanie pomocy społecznej. Dotyczy to twierdzenia, że MOPS dysponował innymi dokumentami, w tym zaświadczeniem wystawionym przez Powiatowy Urząd Pracy w T. w dniu 29.08.2012 r., z którego wynikało również to, że skarżący mieszka w T. przy ul. [...] i jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.
Na rozprawie w dniu 18 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, celem ponownego przeanalizowania całości sprawy oraz złożył stosowne oświadczenie, wnioskując o przyznanie wynagrodzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpoznając niniejszą sprawę zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność wydanych w sprawie decyzji z przepisami prawa materialnego, jaki i procesowego.
Na wstępie przyjdzie zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2015 r. o sygn. akt I OSK 2604/13. Zgodnie bowiem z przepisem art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nie odpowiadają prawu.
Przypomnieć wobec tego należy, że wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 268; T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego., t. 1, s. 828; oraz wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. o sygn. akt II OSK 342/05, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA).
Organy pomocy społecznej rozpoznając wnioski o pomoc materialną obowiązane są ustalić rzeczywistą sytuację osoby lub rodziny ubiegającej się o takie świadczenia i cel ten zostaje osiągnięty w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania lub miejsca pobytu strony. Jednocześnie negatywnymi skutkami odmowy współdziałania z pracownikami socjalnymi można obarczyć wyłącznie stronę, która została o takich konsekwencjach należycie pouczona.
W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, co do prawa procesowego przesądził, że zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy nie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i zachodzi potrzeba wezwania skarżącego do jednoznacznego wyjaśnienia, czy dysponuje lokalem (lokalami), w którym (w których) zaspakaja dzienne i nocne potrzeby mieszkaniowe i życiowe (w jakich okresach), czy też lokalu (lokali) takiego nie ma, a jeżeli tak, to gdzie przebywa, gdzie śpi, jada posiłki, wykonuje inne codzienne czynności (w jakich miejscach i okresach) i zaspokaja swe inne potrzeby życiowe.
Organy orzekające w sprawie winny w tym celu poczynić ponownie ustalenia, co do faktycznego miejsca zamieszkania (pobytu) skarżącego i podjąć próbę ustalenia jego stacjonarnego centrum życiowego. Tak, aby określić, czy skarżący jest w posiadaniu lokalu, w którym z racji przebywania w nim, można przeprowadzić wywiad środowiskowy, czy też jest w istocie osobą bezdomną, która nie ma praktycznej możliwości wskazania miejsca zamieszkania lub stałego pobytu. Dopiero analiza udzielonych organom w powyższym zakresie odpowiedzi mogłaby być podstawą do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, który warunkuje nie tylko rodzaj pomocy, ale i pozwoliłby prawidłowo zastosować normę prawa materialnego, określoną w art. 11 ust. 2 u.p.s.
W warunkach przedmiotowej sprawy, zachodziła bowiem potrzeba wykazania przesłanek wskazujących na niemożność zwrócenia się do skarżącego o dalsze wyjaśnienia, bądź też jego wezwania celem przesłuchania, tym bardziej, że skarżący odpowiedział na pismo organu I instancji i wnosił o przeprowadzenie wywiadu. Ewentualne ujawnienie faktu bezdomności, wiązałoby się z zaistnieniem w sprawie odmiennego stanu faktycznego, co z kolei mogłoby oznaczać zaistnienie przesłanek do zastosowania innego przepisu prawa materialnego, w tym przepisu, który pozwalałby na przyznanie pomocy społecznej.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w odrębnym postanowieniu tut. Sądu z dnia 21 maja 2015 r. o sygn. akt IV SA/Gl 268/15.