Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 listopada 2010 r., zgłoszonym do protokołu, G.H. wstąpiła o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej w postaci dofinansowania zakupu żywności, odzieży i obuwia zimowego dla syna i córki, dofinansowanie zakupu leków oraz na zapłacenie rachunków za energię elektryczną i gaz. W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] r. zgłosiła ponadto wniosek o pomoc na zakup środków czystości oraz o dofinansowanie zakupu fotela jednoosobowego.
Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku, odmówił przyznania świadczenie w postaci zasiłku celowego na dofinansowanie zakupu fotela jednoosobowego, odzieży i obuwia jesienno-zimowego oraz zakupu żywności dla wnioskodawczymi. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano m.in. przepis art. 2 ust.1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 11 ust. 2 i 3 oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano na cele i zasady pomocy społecznej określone w art. 3 ust. 3 i 4 cytowanej ustawy.
Następnie przywołano regulację zawartą w art. 39 ust. 1 i 2, na mocy której w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności zaś na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Podkreślono dalej, iż zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej brak współdziałania osoby i rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń przyznanych z pomocy społecznej.
Natomiast, w myśl ust. 3 przywołanego artykułu, w przypadku odmowy przyznania albo ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczeń z pomocy społecznej należy uwzględnić sytuację osób będących na utrzymaniu osoby ubiegającej się o świadczenie, korzystającej ze świadczeń. Jak ustalono w toku postępowania wyjaśniającego G.H. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwójką dzieci. W dniu 9 lipca 2010 r. złożyła w Sądzie Okręgowym w G. wniosek o orzeczenie separacji, a w dniu [...] r. pozew o alimenty w tymże Sądzie. Sprawa o separację została zawieszona, gdyż strona nie potrafiła podjąć decyzji dotyczącej ewentualnego wspólnego pożycia, a pozew o alimenty został zwrócony w wyniku nieuzupełnienia jego braków formalnych. Organ uprzedził stronę, iż takie zachowanie prowadzące do braku możliwości ustalenia alimentów, może zostać potraktowane jako brak współpracy z pracownikiem socjalnym w celu poprawy trudnej sytuacji życiowej.
Wnioskodawczyni, co podkreślono w uzasadnieniu, nie skorzystała z możliwości proponowanej jej uzyskania pomocy rzeczowej w postaci fotela z Caritasu. Działanie takie świadczy o braku wykorzystania własnych możliwości i uprawnień w celu poprawy trudnej sytuacji życiowej.
Organ zwrócił również uwagę na fakt przyznania decyzją z dnia [...] r. nr [...] zasiłku celowego na zakup leków, żywności, odzieży i obuwia jesienno-zimowego dla 2 dzieci oraz na dofinansowanie opłat za energię elektryczną oraz gaz. Ponadto podniósł, iż rola pomocy społecznej nie jest ponoszenie kosztów utrzymania osób korzystających z pomocy społecznej, lecz jedynie udział w nich w granicach swoich możliwości.
W odwołaniu od powyższej decyzji G.H. twierdzi, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia "mija się z prawdą". Dotyczy to stwierdzeń organu I instancji odnoszących się do wycofania wniosku o alimenty oraz zawieszenia postępowania w kwestii separacji ze względu na brak decyzji małżonków co do ewentualnego wspólnego pożycia. Argumentowała, że rozprawa w sprawie o separację przez Sądem Okręgowym w G. została wyznaczona na dzień [...] r. o godzinie [...], czyli w tym samym dniu co zapowiedziana wizyta pracowników socjalnych w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.
Tym samym musiała ona dokonać wyboru, a dodatkowo jej stan zdrowia nie pozwalał na wzięcie udziału w rozprawie, o czym informowała pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej. Jednocześnie, wbrew ustaleniom organu, o obowiązku alimentacyjnym będzie orzekał Sąd Okręgowy właściwy dla sprawy o separację, stosownie do art. 58 § 1 i 613 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W pierwszej części uzasadnienia decyzji Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, czyniąc to zdecydowanie bardziej szczegółowo aniżeli organ I instancji. W części drugiej dokonało analizy prawnej sprawy, wskazując na istotne dla niej okoliczności. Dochód trzyosobowej rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (październik 2010 r.) wynosił 182,00 zł, był zatem niższy niż kryterium dochodowe dla takiej rodziny wynoszące 1053,00 zł., co uprawniało G.H. do ubiegania się o świadczenie w postaci zasiłku celowego określonego w art. 39 u.p.s.
Ponadto, w rodzinie wystąpiła jedna z okoliczności wymienionych w art. 7 pkt. 2-15, tj, bezrobocie. W myśl art. 4 u.p.s. osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Brak takiego współdziałania z pracownikiem socjalnym może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. W ocenie Kolegium, nie wykorzystanie przez stronę przysługujących jej uprawnień dla przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej rodziny wyrażające się w zaniechaniu działań na rzecz zasądzenia alimentów, stanowi o braku takiego współdziałania i uzasadnia odmowę udzielenia świadczenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G.H. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Znaczyła, że dokumenty i dane przekazane organowi odwoławczemu przez organ pierwszej instancji są niezgodne ze stanem faktycznym. Pozew o zasądzenie alimentów nie został zwrócony. Do skargi dołączono kserokopię pozwu o alimenty z dnia [...] r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...], o przekazaniu tego pozwu Sądowi Okręgowemu w G. do toczącej się pomiędzy stronami pod sygnaturą [...] sprawy o separację.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, że nie może odnieść się do dokumentów dołączonych do pozwu, gdyż skarżąca nie okazywała ich w postępowaniu administracyjnym. Natomiast przekazanie pozwu o alimenty do toczącej się sprawy o separację może spowodować brak możliwości ich zasądzenia w krótkim czasie, gdyż strony mogą celowo przedłużać podjęcie w tej sprawie decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne, mogą w razie uznania kontrolowanego aktu za nielegalny w rozumieniu ww. przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 tej ustawy, rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.
Kontrola decyzji uznaniowej przez Sąd, a z taką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, jest prowadzona na szczególnych zasadach. Polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).
W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykazała bowiem, iż rozstrzygnięcie stanowiące jej przedmiot nie narusza obowiązującego prawa. Podjęcie decyzji poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zgodnie z którym zasiłek celowy może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.
Rozstrzygnięcie w sprawie przyznania zasiłku celowego, o jakim mowa w art. 39 u.p.s., nosi znamiona aktu uznaniowego. Przyjęcie tego rodzaju konstrukcji przez ustawodawcę oznacza wyposażenie organu administracji do ukształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody zakreślonej przepisem prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł procesowych (wyrok NSA z 3 września 2010 r., II GSK 745/09, Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Ramy owej swobody prawo materialne może ograniczać w różny sposób, w szczególności zaś określając kierunkowe dyrektywy korzystania uznania w normie stanowiącej podstawę aktu, jak również w przepisach wskazujących na cel regulacji prawnej, w której zamieszczone zostało upoważnienie do podjęcia aktu uznaniowego. Jeśli chodzi o przepisy prawa procesowego, to ramy te wyznacza przede wszystkim zasada ogólna uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli określona w art. 7 k.p.a.
Przenosząc te ustalania na grunt rozpatrywanej sprawy przyjdzie zauważyć co następuje.
Jeśli chodzi o dyrektywy kierunkowe korzystania z uznania w normie zawartej w art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., to zwrócić należy uwagę na dwie podstawowe okoliczności: po pierwsze - zasiłek celowy może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej; po drugie – ust. 2 art. 39 wskazuje rodzaje owych potrzeb, które mogą polegać na konieczności pokrycia części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Wyliczenie rodzajów niezbędnych potrzeb bytowych poprzedzone jest zwrotem " w szczególności", zatem mogą w grę wchodzić także inne potrzeby nie ujęte w przepisie, o ile zostaną przez organ zakwalifikowane jako niezbędne i bytowe.
Pojęcie "niezbędnej potrzeby bytowej" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych za niezbędną potrzebę bytową należy uznać taką, która jest niezbędna do normalnej egzystencji osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku, w warunkach odpowiadających godności człowieka (wyrok NSA z 3 października 2008 r., I OSK 1523/07, LEX nr 529118). Niezbędna potrzeba to taka zwłaszcza taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie (wyrok NSA z 30 września 2008 r., I OSK 1451/07, LEX nr 489096).
Przywołane wyżej dyrektywy mają o tyle istotne znaczenie dla rozstrzygania w kwestii zasiłku celowego, że dokonanie kwalifikacji potrzeby objętej wnioskiem jako "niezbędnej potrzeby życiowej" otwiera możliwość prowadzenia dalszego postępowania w takiej sprawie, z uwzględnieniem dyrektyw przytoczonych poniżej. Natomiast przyjęcie stanowiska przeciwnego, a więc odmowa uznania potrzeby objętej wnioskiem za niezbędną, skutkuje koniecznością podjęcia rozstrzygnięcia negatywnego bez dalszego badania sprawy.
Dyrektyw wyznaczonych celami regulacji prawnej trzeba poszukiwać w postanowieniach art. 2 ust. 1 i 3 ust. 1 oraz art. 4 u.p.s. Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2010 r. I OSK 116/10 LEX nr 594935, w sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej - kryteria ustawowe sformułowane w art. 2 - 4 u.p.s. W świetle art. 2 zasadniczym celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych uprawnionych, przy równoczesnym umożliwieniu przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których uprawnione osoby i rodziny nie są w stanie pokonać przy użyciu własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest wsparcie osoby (rodziny) w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb (art. 3 ust.
1) oraz umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 u.p.s.). Dokonując wykładni art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 i art. 4 oraz art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. przyjąć należy następujące dyrektywy korzystania z uznania administracyjnego w sferze odnoszącej się do zasiłków celowych określonych art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s.: po pierwsze - zasiłek celowy może być przyznany jedynie na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej; po drugie – wsparcie takie może mieć miejsce jedynie w sytuacji, w której osoba (rodzina) samodzielnie nie jest w stanie tej niezbędnej potrzeby bytowej zaspokoić; po trzecie – zasiłek celowy, podobnie jak inne świadczenia z zakresu pomocy społecznej, mają charakter pomocniczy - wspierają osobę (rodzinę) w wysiłkach podejmowanych dla zaspokojenia potrzeby; po czwarte - osoba (rodzina) ubiegająca się o wsparcie powinna współdziałać z instytucjami pomocowymi w rozwiązywaniu jej sytuacji życiowej; po piąte - celem świadczenia pomocowego powinno być umożliwienie jego adresatowi życia w godnych warunkach.
Zasada ogólna zawarta w art. 7 k.p.a., nakazująca uwzględniać w postępowaniu administracyjnym interes społeczny i słuszny interes obywateli, ma na celu przede wszystkim wyważanie interesu publicznego i interesu indywidualnego przy podejmowaniu rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej. Nie zakłada ona dominacji żadnego z tych interesów. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, iż wskazana zasada nakazuje respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Ustalenie treści interesu publicznego w konkretnej sprawie administracyjnej wiązać się będzie z celami regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięcia takiej sprawy.
Wobec tego dla ustalania tego, co leży w interesie publicznym w przypadku podejmowania decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego należy sięgnąć do przywołanych wyżej norm określających cele pomocy społecznej zawartych w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s., jak również do art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy.
Organ prowadzący postępowanie w sprawie zasiłku celowego określonego w art. 39 u.p.s., po ustaleniu stanu faktycznego sprawy powinien dokonać wyboru rozstrzygnięcia kierując się wskazanymi wyżej dyrektywami, zachowując również przyjętą kolejność. Jak zauważono wyżej, zaistnienie przesłanek uzasadniających przyznanie zasiłku z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. otwiera możliwość przejścia do kolejnego etapu polegającego na ocenie sprawy ze względu na dyrektywy celowościowe, stanowiące jednocześnie konieczne do spełnienia kryteria warunkujące pozytywne rozstrzygnięcie. W ostatnim etapie winno nastąpić wyważenie interesu społecznego i indywidualnego wnioskodawcy na gruncie art. 7 k.p.a.
W ocenie Sądu, już pierwszy etap postępowania trzeba uznać za wadliwy, nie wyjaśniono bowiem o zaspokojenie jakich potrzeb chodzi wnioskodawczyni. Co za tym idzie nie przeprowadzono prawidłowej oceny w kwestii niezbędności ich zaspokojenia.
We wniosku z dnia 5 listopada 2010 r. G.H. wstąpiła o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej w postaci dofinansowania zakupu żywności, odzieży i obuwia zimowego dla syna i córki, dofinansowanie zakupu leków oraz na zapłacenie rachunków za energię elektryczną i gaz (k.1). W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] r. zgłosiła ponadto wniosek o pomoc na zakup środków czystości oraz o dofinansowanie zakupu fotela jednoosobowego (k. 2-7).
Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił przyznania świadczenie w postaci zasiłku celowego na dofinansowanie zakupu fotela jednoosobowego, odzieży i obuwia jesienno-zimowego oraz zakupu żywności dla wnioskodawczymi, podając w uzasadnieniu rozstrzygnięcia informacje o przyznaniu decyzją z dnia [...] r. G.H. zasiłku celowego na dofinansowanie zakupu leków, żywności, odzieży i obuwia jesienno-zimowego dla dzieci oraz na dofinansowanie w uregulowaniu należności za gaz i energie elektryczną.
Wobec powyższego przedmiotem prowadzonego postępowania, jak również rozstrzygnięcia winna być jedynie kwestia zasiłku celowego na zakup środków czystości oraz fotela jednoosobowego.
Tego rodzaju działanie organów administracji publicznej nastąpiło z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. ze względu na niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, bowiem jednym z zasadniczych elementów stanu faktycznego jest ustalenie treści żądania strony. Naruszenie prawa procesowego, wskazane wyżej, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Również z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy przyjęły tezę o braku współdziałania skarżącej z organem pomocy społecznej w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji życiowej traktując to jako negatywną przesłankę przyznania zasiłku celowego. Zarzut braku współdziałania wiązał się z nie wykorzystywaniem przez skarżącą przysługujących jej uprawnień dla przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej rodziny ze względu na zaniechanie działań na rzecz zasądzenia alimentów na dzieci od ich ojca Jednocześnie ten brak współdziałania stanowił podstawę do przyjęcia, iż przyznanie zasiłku celowego pozostawałoby w kolizji z zasada pomocniczości.
W świetle art. 4 u.p.s. osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Natomiast w myśl art. 11 ust. 2 tej ustawy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.
W ocenie Sądu, brak jest wystarczającego uzasadnienia do przyjęcia takiej tezy. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można postawić skarżącej zarzutu nie wykorzystywania przysługujących jej uprawnień dla przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej rodziny polegających na zaniechaniu działań na rzecz zasądzenia alimentów na dzieci od ich ojca. Skład sędziowski podziela w tym miejscu ocenę wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akr IV SA/Gl 268/11 dotyczącego odmowy przyznania zasiłku okresowego G.H.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 445 Kodeksu postępowania cywilnego w czasie trwania procesu o rozwód lub o separację nie może być wszczęta odrębna sprawa o zaspokojenie potrzeb rodziny i o alimenty pomiędzy małżonkami albo pomiędzy nimi a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi, co do świadczeń za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację, a pozew lub wniosek o zabezpieczenie w takiej sprawie sąd przekaże sądowi, w którym toczy się sprawa o rozwód lub o separację, w celu rozstrzygnięcia według przepisów o postępowaniu zabezpieczającym. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Jednakże nawet w przypadku zwieszenia takiej sprawy, skarżącej jako matce wychowującej dzieci przysługuje prawo do złożenia wniosku o tymczasowe zabezpieczenie na rzecz przyszłych alimentów (art. 440 w związku z art. 730 § 1, art. 732 i art. 753 w związku z art. 133 § K.p.c.).O takim uprawnieniu skarżąca powinna być poinformowana przez organy administracyjne, które mają obowiązek czuwać nad tym, aby strony postępowania administracyjnego nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa oraz prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, jak również są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (por. art. 8 i art. 9 k.p.a.).
Dopiero po prawidłowym pouczeniu skarżącej, że brak z jej strony wniosku o tymczasowe zabezpieczenie roszczeń na rzecz przyszłych alimentów mogłoby prowadzić do stwierdzenia, że skarżąca w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej nie wykorzystuje własnych uprawnień i możliwości w oparciu o dyspozycję art. 2 ust. 1 ustawy, a nie jak wskazywały organy orzekające o treść art. 11 ust. 2.
W tym stanie rzeczy, skoro w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji, uchylając zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozważania są podstawą do ponownego rozpatrzenia sprawy skarżącej przez organ odwoławczy, który winien wziąć pod uwagę przedstawione w niniejszym uzasadnieniu rozważania i podniesione okoliczności, ustalić jej stan faktyczny zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zależności o tych ustaleń podjąć rozstrzygnięcie, które zostanie należycie uzasadnione zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a.
Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji nie orzekano w sprawie jej wykonania, w oparciu o art. 152 p.p.s.a.