Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 marca 2014r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznał skarżącemu Z. O. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego.
Wyznaczony w sprawie pełnomocnik skarżącego, radca prawny H. G. w dniu 24 kwietnia 2014r. przeglądał akta sądowe. W piśmie z dnia 20 października 2014 r. pełnomocnik podtrzymał skargę oraz zawarł zarzuty wobec zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 października 2014r. sygn. akt IV SA/Gl 27/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu.
Pismem z dnia 15 listopada 2014 r. pełnomocnik wniósł na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku się nie doręcza stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 157 § 2 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku, co do kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
Zdaniem Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 22 października 2014r. nie zasługuje na uwzględnienie. Treść przywołanych wyżej przepisów nie pozostawia bowiem wątpliwości co do tego, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku wydanego przez sąd administracyjny jedynie w sytuacji, jeżeli ten sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Użyte w cytowanym unormowaniu pojęcie "całość skargi", określa przy tym zakres zawisłości prawnej, o którym decydują po pierwsze - wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiące podstawowy element kształtujący zakres kontroli zaskarżonego aktu przez Sąd i po drugie - dodatkowe orzeczenia np. rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, które według przepisów ustawy sąd powinien zamieścić w wyroku.
Wyrok Sądu z dnia 22 października 2014r. rozstrzyga o całości skargi orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Jakkolwiek reprezentujący skarżącego pełnomocnik wniósł w piśmie z dnia 20 października 2014r. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, to jednak z obowiązujących przepisów nie wynika, aby Sąd był zobligowany do rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku w tym wyroku. Żaden z przepisów P.p.s.a. nie zobowiązuje bowiem Sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do wydania wspomnianego rozstrzygnięcia nie stanowi zarówno art. 250 powołanej ustawy, jak i art. 209, który dotyczy zwrotu kosztów postępowania między stronami. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy może być rozpoznaniu przez Sąd odrębnym orzeczeniem, nawet po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy. Wniosek taki może również rozpoznać odrębnym orzeczeniem referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).
Wobec powyższego Sąd nie był zobligowany do zamieszczenia z urzędu we wskazanym wyżej wyroku orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego. Dlatego orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Niezależnie od tego, Sąd uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają przyznanie wynagrodzenia za udzieloną skarżącemu pomoc prawną na podstawie art. 250 P.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 490), zwane dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik brał udział w postępowaniu przed Sądem, bowiem w dniu 24 kwietnia 2014r. przeglądał akta sądowe. Ponadto w piśmie z dnia 20 października 2014r. zawarł zarzuty wobec zaskarżonej decyzji i wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał radcy prawnemu H. G. wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT.