Uzasadnienie
Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 8 art. 39, art. 106 ust. 1 i art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm./ odmówił G. F. przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego.
Odwołanie od decyzji tej wniósł G. F., który wyraził niezadowolenie z otrzymanej decyzji i wystąpił o przyznanie jakiejkolwiek pomocy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji o nie występowaniu przesłanek do przyznania wnioskowanej formy pomocy.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł G. F.. W skardze tej przedstawił trudną sytuację finansową uniemożliwiającą zaspokojenie trudnej sytuacji życiowej.
W następstwie wniesionej skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i przywołało dotychczasową argumentację.
Skarżący pismem z dnia [...]r. cofnął wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia dotkniętego wadą nieważności.
Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.