Uzasadnienie
Wraz ze skargą z dnia 6 marca 2017 r. J.T. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Skarżący podniósł, że jest osobą niepełnosprawną, gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych i utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, a mianowicie z zasiłku okresowego (201,39 zł), świadczenia na zakup żywności (80 zł), a nadto pobiera dodatek mieszkaniowy (230 zł). Dodatkowo wnioskodawca wyszczególnił ponoszone koszty utrzymania, wymieniając wśród nich między innymi opłatę za energię elektryczną (50 zł), opłatę za telefon (10 zł) i wydatki na leki (15 zł).
Następnie, odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 14 kwietnia 2017 r.) skarżący nadesłał zaświadczenie Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. z dnia 16 maja 2017 r., potwierdzające, iż korzysta aktualnie ze świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego oraz świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych. Przedłożył również kopie decyzji administracyjnych, mocą których przyznano mu dodatek mieszkaniowy i dodatek energetyczny, a także zawiadomienie o wysokości opłat za zajmowany lokal mieszkalny (mieszkanie o powierzchni 30 m2).
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wydane w sprawie dotyczącej statusu osoby bezrobotnej. Wnioskodawca jest tu więc objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 3 kwietnia 2017 r. - karta nr 1 akt sprawy).
Odnosząc się natomiast do wniosku J.T. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń skarżącego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Dokumenty nadesłane przezeń w toku postępowania, potwierdzają przy tym, że jedynym źródłem utrzymania są dla niego świadczenia z zakresu szeroko pojętej pomocy społecznej.
Mając na uwadze powyższe uznano, że wnioskujący wykazał w sposób wystarczająco wiarygodny, iż nie jest w stanie wygenerować środków umożliwiających opłacenie radcy prawnego z wyboru, bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu. Dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.