Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] r. J. C. zawarł wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie z kosztów sądowych.
Pismem z 26 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał skarżącego do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Skarżący złożył formularz w dniu [...] r. Podkreślił, iż jest osobą schorowaną oraz utrzymuje się z renty w wysokości 510 zł. Ze względu na stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia. Podał, iż posiada dom o powierzchni 36m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 10 arów, na której znajduje się budynek mieszkalny wybudowany przed 1939 r.
Następnie skarżącego wezwano do uprawdopodobnienia danych, na które się powołał. W odpowiedzi przedłożył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, w którym uznano go za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym oraz niezdolną do pracy. Dodatkowo załączył dokumentację medyczną potwierdzającą zły stan zdrowia.
Na mocy postanowienia referendarza sądowego tut. Sądu z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. IV SA/Gl 274/10 odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Podkreślono, iż wnioskujący nie potwierdził oświadczeń o wysokości dochodu jakimikolwiek dokumentami.
Skarżący pismem procesowym z dnia [...] r. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W załączniku przesłał kserokopię wyciągu z rachunku bankowego za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., z którego wynika, iż otrzymał świadczenie rentowe z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie 510,95 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy może zostać wydane przez referendarza sądowego. Od takiego postanowienia strona może wnieść środek odwoławczy określony w art. 259 tej samej ustawy, czyli sprzeciw. W razie wniesienia sprzeciwu, jeśli nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu
Sygn. akt IV SA/Gl 274/10 podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 260 p.p.s.a.).
W konsekwencji Sąd rozpatrzył na nowo wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. osobie fizycznej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (obejmujące zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego), gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Stosownie do art. 239 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych.
Skoro więc J.C. korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, ta część jego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie była przedmiotem rozpoznania.
Z uzupełnionego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wynika, iż prowadzi on gospodarstwo domowe samodzielnie. Nadto jest właścicielem domu o powierzchni 36m2 oraz działki o powierzchni 10 arów, na której znajduje się budynek mieszkalny, wybudowany przed 1939 r. Nie posiada żadnych dodatkowych zasobów finansowych, ani łatwego do spieniężenia majątku. Na dochód skarżącego składa się świadczenie rentowe z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 510,95 zł. Na dowód tego przedłożył kserokopię wyciągu z rachunku bankowego. Ponadto przedłożona przez skarżącego dokumentacja medyczna potwierdziła jego zły stan zdrowia. J. C. jest osobą niezdolną do pracy.
W tym stanie rzeczy należy podkreślić, iż sytuacja finansowa skarżącego jest trudna, a otrzymywane środki pieniężne z pewnością nie mogą zaspokoić jego wszystkich kosztów utrzymania i nie pozwalają na poczynienie żadnych oszczędności.
Tym samym nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie adwokata przekracza możliwości płatnicze skarżącego i mogłoby go narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.