Uzasadnienie
J. W. pismem z dnia [...] skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Gminy w W. z dnia [...] nr [...] w zakresie uznania za bezzasadną jego skargi z dnia [...] dotyczącej oskarżenia Wójta o wykorzystywanie środków z dotacji do celów prywatnych radnego powiatowego L. K. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowił art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nie podlega ona kontroli sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.
Jednocześnie zgodnie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
Tym samym stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W tym miejscu należy zważyć, że zarówno z treści skargi, jak i zaskarżonej uchwały wynika, że jej przedmiot dotyczy postępowania skargowego regulowanego działem VIII k.p.a. zatytułowanego "Skargi i wnioski" (art. 221 k.p.a. i następne), zainicjowanego licznymi pismami skarżącego.
Wymaga natomiast zaakcentowania, że właściwością sądu administracyjnego nie jest objęta ocena sposobu działania czy pracy organu administracji, jak i jego pracowników, gdyż jest to wewnętrzna sprawa organów. Gdy zawiadomienie o załatwieniu sprawy skargowej ma formę uchwały organów stanowiących samorządu terytorialnego również nie może zostać ona poddana kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 P.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. III SA/Wa 948/06, LEX nr 295005).
W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, iż w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., sygn. IV SAB/Wa 80/05, LEX nr 205439).
Wobec powyższego uznano, że skarga J. W. w sprawie nie uznania przez Radę Gminy W. jego licznych zarzutów dotyczących działalności Wójta Gminy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2006 r., sygn. I SA/Wa 1785/06, LEX nr 320599).
W konsekwencji na mocy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.