Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. przewodniczący K.C. wniósł w imieniu Związku Zawodowego A w T. skargę na uchwałę Zarządu Powiatu w T. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie powołania komisji do przeprowadzenia postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora zespołu szkół.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 10 marca 2014 r. wezwano skarżącego do wykazania umocowania K.C. do działania w jego imieniu, poprzez nadesłanie odpowiednich dokumentów – np. statutu związku, odpowiednich uchwał związku, odpisu z KRS. Odpis zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 24 marca 2014 r. (k. 20).
W dniu 28 marca 2014 r. Zastępca Przewodniczącego Związku Zawodowego A w T. nadał do Sądu pismo, w którym poinformował, że zgodnie z Rozdziałem 1 Statutu Związku Zawodowego A § 4, reprezentacja Związku należy do Przewodniczącego lub jego zastępcy. Dodatkowo wskazano, że Przewodniczący K.C. zmarł 28 lutego 2014 r. Do pisma nie zostały dołączone żadne dokumenty wykazujące umocowanie K.C. do działania w imieniu skarżącego.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 29 w zw. z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", osoba uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazania swojego umocowania przy pierwszej czynności odpowiednim dokumentem urzędowym (np. statut, uchwała, wyciąg z odpowiedniego rejestru).
Natomiast w myśl art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga winna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego, a w sytuacji gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, do których należy również zaliczyć brak dokumentu wykazującego umocowanie, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Niewykonanie w terminie nałożonego obowiązku powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 3 P.p.s.a. (vide Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
W mniejszej sprawie istniała potrzeba uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż podpisany pod skargą Przewodniczący Związku Zawodowego A w T. K.C. nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby jego umocowanie do działania w imieniu skarżącej - stosownie do art. 28 i 29 P.p.s.a. Braku tego nie uzupełniono prawidłowo pismem z dnia 26 marca 2014., gdyż samo powołanie się na treść statutu związku, bez jego faktycznego nadesłania do akt sprawy nie może zostać uznane za wystarczające. Sąd musi dysponować dokumentami wykazującymi umocowanie, gdyż bez tego nie może ocenić umocowania, a przez to skuteczności dokonanych przez osobę uprawnioną czynności.
Zatem wobec braku przedstawienia odpowiednich dokumentów (odpisu z KRS, statutu związku, odpowiednich uchwał) przyjdzie stwierdzić, że skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny legitymacji K.C. do działania w jej imieniu.
Na marginesie można również wskazać, że nawet odrębną przesłanką do odrzucenia skargi byłby brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, o czym stanowi art. 52 P.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że każdą skargę na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego należy poprzedzić wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, stosownie bowiem do art. 87 § 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013, poz. 595 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie jest zatem bezwzględnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu powiatu.
W ocenie Sądu skarżący nie dopełnił powyższego wymogu, gdyż za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może zostać uznane jego pismo z 23 sierpnia 2013 r., w którym wyłącznie informuje organ, że podważa ważność przeprowadzenia konkursu i w związku z tym wystosował pismo do SKO w K. Z treści tego pisma nie wynika w żaden sposób, by skarżący wezwał organ do podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do usunięcia naruszenia prawa.
Z podanych przyczyn Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.