Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] w sprawie odmowy umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w wysokości 4.628 zł.
Na powyższą decyzję W. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strona wskazała, że wykonanie decyzji pogłębia w sposób znaczny uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla niej i jej rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania może zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania.
Wykonalność dotyczy zaś aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295).
Natomiast przymiotu wykonalności nie ma akt odmawiający umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Z tego powodu nie ma możliwości orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania.
W związku z tym, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.