Uzasadnienie
Prezes Sądu Rejonowego w R. postanowieniem z [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z [...]r. odmawiającej R.K. udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia wydanych w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 września 2016 r. przez SSR K.K. wyroków w sprawie alimentów oraz postępowań kończących postępowanie w sprawie ograniczenia władzy rodzicielskiej i uregulowania kontaktów z dzieckiem, polegającą na zapisie w sentencji Wiceprezes Sądu Rejonowego w R. – J.K. w ten sposób, że wpisać prawidłowo Prezes Sądu Rejonowego w R. zastępowany przez Wiceprezesa Sądu Rejonowego w R. – J.K. W uzasadnieniu tego postanowienia przybliżono motywy, którymi kierował się organ dokonując stosownej korekty swojego rozstrzygnięcia. Z postanowieniem tym nie zgodził się R.K., który wniósł zażalenie do Prezesa Sądu Okręgowego w G. W zażaleniu tym zarzucił wskazanemu postanowieniu obrazę przepisów postępowania poprzez wadliwe ich zastosowanie i wniósł o jego uchylenie.
W motywach zażalenia przedstawił wpierw istotę sprostowania w decyzji administracyjnej oczywistych omyłek, a następnie stwierdził, że przy wykorzystaniu tej instytucji organ administracji stara się legalizować decyzję administracyjną dotkniętą wadą kwalifikowaną, albowiem wydana została z rażącym naruszeniem prawa (przez osobę nieuprawnioną). Wskazana decyzja winna być wyeliminowana z obrotu prawnego w toku instancji i nie może być legitymizowana przez wskazanie innego organu wydającego tę decyzję.
Prezes Sądu Okręgowego w G. postanowieniem z [...]r. nr [...] wydanym na podstawie art. 144 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz w związku z art. 141 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie podniósł argumenty merytoryczne przemawiające za podjęciem wskazanego postanowienia. Odwołał się do art. 22b § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zgodnie z którym Prezesa Sądu zastępuje Wiceprezes Sądu. Z tego unormowania wynika, że Wiceprezes Sądu nie będąc organem może wykonywać obowiązki przypisane Prezesowi Sądu.
Ponadto organ ten odwołał się do § 34 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 23 grudnia 2015 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2316), z którego wynika, że Prezes Sądu może powierzyć Wiceprezesowi Sądu wykonywanie czynności przewidzianych tym przepisem. W konkluzji podniesiono, że zarzuty formułowane przez stronę stanowią polemikę z obowiązującymi unormowaniami prawnymi, a sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej trzeba uznać za działanie właściwe i uzasadnione.
Z postanowieniem tym nie zgodził się R.K., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił wskazanemu postanowieniu rażące naruszenie prawa i domagał się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. W motywach skargi przywołał wpierw istotę regulacji zamieszczonej w art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie stwierdził, że przy wykorzystaniu tego przepisu organy administracji wypowiadające się w tej sprawie podejmują działania zmierzające do legalizacji decyzji organu administracji dotkniętej wada kwalifikowaną, gdyż kwestionowana przez niego decyzja wydana została przez Wiceprezesa Sądu Rejonowego w R. z rozmysłem i celowo i nie miała ku temu stosownego upoważnienia.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w G. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Mocą kwestionowanego postanowienia Prezes Sądu Okręgowego w G. utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Sądu Rejonowego w R. prostujące oczywistą omyłkę w decyzji z [...]r. nr [...]. Zdaniem organów w sentencji wskazanej decyzji sprostowaniu podlega zapis Wiceprezes Sądu Rejonowego w R. – J.K. w ten sposób, że wpisać prawidłowo Prezes Sądu Rejonowego w R. zastępowany przez Wiceprezesa Sądu Rejonowego w R. – J.K. Z tym postanowieniem nie godzi się skarżący, który uznaje, że poprzez wskazane rozstrzygnięcie przywoływane organy dokonują legalizacji decyzji dotkniętej wadą nieważności, ponieważ przywoływana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
W świetle powyższego ustalenia przywołać należy treść art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przywołany przepis stanowi podstawę dla wydania postanowienia mocą, którego organ sprostuje oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji powołując się na wskazany przepis w drodze postanowienia dokonał sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...]r. Oznacza to, że we wskazanym zakresie organ wykorzystał prawidłowy przepis jak również posłużył się przewidzianą formą rozstrzygnięcia i przyjdzie stwierdzić, że we wskazanym zakresie nie dopuścił się żadnego naruszenia prawa.
Przyjdzie zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że przy wykorzystaniu instytucji sprostowania oczywistej omyłki nie można dokonywać korekt wydanych decyzji w taki sposób, aby eliminować z niej wady kwalifikowane stanowiące podstawę dla stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem skarżącego organy administracji mocą kwestionowanego postanowienia dopuściły się takiego naruszenia, albowiem w jego ocenie decyzja zawiera wadę rażącego naruszenia prawa, a ta uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). W świetle tak postawionego zarzutu rozważenia wymaga, czy może on być uwzględniony.
W aktach sprawy zalega przedmiotowa decyzja i wynika z niej, że jest to decyzja Prezesa Sądu Rejonowego w R., natomiast w dalszej jego części znajduje się stwierdzenie, że "na wniosek Pana R.K., Wiceprezes Sądu Rejonowego w R. – J.K. odmawia udostępnienia informacji publicznej". Korekta tej decyzji w drodze analizowanego postanowienia polega na tym, że w sentencji wskazanej decyzji zapis "Wiceprezes Sądu Rejonowego w R. – J.K." jest prostowany w ten sposób, że wpisano Prezes Sądu Rejonowego w R. zastępowany przez Wiceprezesa Sądu Rejonowego w R. – J.K. Innymi słowy w decyzji tej w sentencji dodano "Prezes Sądu Rejonowego w R. zastępowany przez". W tej sytuacji rozważyć należy, czy skarżący trafnie ocenia tę czynność i czy wyczerpuje ona znamiona rażącego naruszenia prawa. Analiza decyzji organu pierwszej instancji pozwala stwierdzić, że w decyzji tej jako organ oznaczono Prezesa Sądu Rejonowego w R., a wynika to z nagłówku tej decyzji.
Natomiast istota sporu sprowadza się do tego czy treść sentencji tej decyzji jest wystarczająca czytelna i jasna oraz czy dokonane jej uzupełnienie stanowi naruszenie prawa. Stosownie do obowiązujących przepisów organem uprawnionym do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie był Prezes Sądu Rejonowego w R. Prezes ten może podejmować rozstrzygnięcia osobiście lub też z jego upoważnienia takie rozstrzygnięcia może podejmować inna osoba. W rozpoznawanej sprawie osobą podejmującą rozstrzygnięcie był Wiceprezes tego Sądu, przy czym w decyzji tej nie wskazano, że podejmuje to rozstrzygnięcie z upoważnienia Prezesa. W tej sytuacji zbadania wymaga czy Wiceprezes wskazanego sądu w dniu podejmowania spornego rozstrzygnięcia dysponował takim upoważnieniem. W tym kontekście przywołać należy unormowania prawne i tak zgodnie z art. 22b § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) prezesa sądu zastępuje wiceprezes sądu.
Z kolei po myśli § 34 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 23 grudnia 2015 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2316), Prezes Sądu może powierzyć Wiceprezesowi Sądu wykonywanie czynności przewidzianych tym przepisem (między innymi związane z udzielaniem informacji na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej). Przywołane powyżej przepisy w sposób jednoznaczny wskazują na to, że wiceprezes sądu może podejmować rozstrzygnięcia w zastępstwie prezesa sądu. Przywołane przepisy przewidują, że wiceprezes sądu może podejmować rozstrzygnięcia przynależne do kompetencji prezesa sądu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w oznaczeniu organu wyraźnie jest określone, że organem uprawnionym do wydania decyzji jest Prezes Sądu Rejonowego w R., natomiast decyzja ta podpisana została przez osobę działające w imieniu Prezesa tego Sądu, przy czym w samej decyzji nie zostało to w sposób jednoznaczny określone.
W tej sytuacji zasadnie organ pierwszej instancji mocą kwestionowanego postanowienia dokonał sprostowania oczywistej omyłki występującej w przedmiotowej decyzji, gdyż zamieścił w treści osnowy tej decyzji stwierdzenia pozwalające na ustalenie, że osoba podpisująca decyzję działa w imieniu organu, a tym samym nie była to jej decyzja jako samoistnego podmiotu prawa, gdyż prawo takiego podmiotu nie przewiduje. Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie oznaczenie organu nastąpiło w nagłówku decyzji, natomiast ta część decyzji, która jest przedmiotem kontrowersji wskazuje nam jedynie na osobę uprawnioną do podpisania tej decyzji. W tej sytuacji uzupełnienie tej części decyzji w realiach rozpoznawanej sprawy uznać należy za prawidłowe, albowiem niweluje ono wszelkie ewentualne wątpliwości. Przeprowadzone rozważania pozwalają stwierdzić, że zarzuty skarżącego sformułowane w zażaleniu oraz w skardze do tutejszego Sądu nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ organ administracji nie dokonał legitymizacji decyzji rażąco naruszającej prawo, lecz skorygował uchybienie sprowadzające się do wskazania, że decyzja ta jest decyzją Prezesa Sądu Rejonowego w R. podpisana przez uprawnioną do tego osobę.
Oznacza to zarazem, że kwestionowane postanowienie nie narusza postanowień art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym nie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniesionej skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.