Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 marca 2016 r. A. i T. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] ustalającą opłatę za pobyt dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej w kwocie 5.697,71- zł.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla ich rodziny. Sytuacja materialna przedstawiona w zaskarżonej decyzji nie oddaje w żadnym stopniu ponoszonych wydatków rodzinnych. Skarżący utrzymują dorosłą już córkę oraz ponoszą koszty leczenia A. B. Wyegzekwowanie należności spowoduje, że małżonkowie, którzy są emerytem i rencistką, nie będą mieli środków koniecznych dla utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. może znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia" ani też przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu". Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12, publ. LEX nr 1165459).
Wskazać także należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913). Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone.
Mając na względzie powyższe należy wskazać, że skarżący nie przedstawili argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych, T. B. uzyskuje świadczenie emerytalne w kwocie 3.526,23- zł. netto miesięcznie i A. B. otrzymuje świadczenie rentowe w kwocie 816,35- zł. miesięcznie. Dodatkowo skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w postaci zakładu fryzjerskiego, z którego deklaruje dochód w wysokości 506,86- zł. miesięcznie. Organy ustaliły, że dochód na osobę w rodzinie skarżącej wynosi 1.616- zł. miesięcznie. Rodzina zamieszkuje w domu jednorodzinnym oraz posiada również dom w budowie w B. oraz dwa samochody osobowe.
Zdaniem Sądu mając na względzie powyższe, a w szczególności uzyskiwanie przez skarżących stałych dochodów w podanych wysokościach, nawet przy uwzględnieniu kosztów utrzymania członków rodziny skarżących, nie wskazuje, aby konieczność spłaty należności w wysokości 5.695,71- zł. powodowała wystąpienie przesłanek z art. 61 P.p.s.a. Ponadto, jak wyżej wskazano, ewentualne uwzględnienie skargi sprawi, iż wszelkie uiszczone należności z tego tytułu uiszczone zostaną zwrócone.
W tym stanie rzeczy uznano, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało sprawę rozstrzygnąć, na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. jak w sentencji.
Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.