Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 marca 2017 r. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej.
Dnia 24 kwietnia 2017 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 12 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy ustanowił do skarżącego radcę prawnego z urzędu.
Następnie skarżący, pismem z dnia 22 lipca 2017 r., zwrócił się o "wstrzymanie dalszych postępowań administracyjnych dotyczących skargi".
Pismem z dnia 10 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego poinformował tut. Sąd, że z uzyskanych przez niego informacji wynika że, intencją skarżącego wyrażoną w piśmie z dnia 22 lipca 2017 r. jest cofnięcie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Natomiast zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe należało umorzyć.
W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 161 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.