Uzasadnienie
Rada Miejska w Żywcu w dniu 27 października 2011 r. podjęła uchwalę nr XVII/118/2011 w sprawie ustalenia wysokości opłaty za pobyt oraz maksymalnej wysokości opłaty za wyżywienie dziecka w żłobku miejskim. W podstawie prawnej tego aktu wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 58 ust. 1, art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. Nr 45, poz. 235 ze zm.).
Skargę na powyżej powołaną uchwalę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Prokurator Prokuratury Okręgowej w Bielsku-Białej. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności postanowień §1 ust. 1 i 3 oraz § 3 ust. 1 lit a i b tej uchwały, którym zarzucił naruszenie art. 58 ust. 1 ustawy o opiece na dziećmi do lat 3 poprzez ustalenie opłaty stałej w kwocie 200 zł za pobyt dziecka w żłobku, ustalenie opłat w wysokości 30% tej kwoty w przypadku gdy z usług dziecka korzysta troje dzieci w rodzinnie i 30% gdy dochód netto w rodzinie nie przekracza kwoty uprawniającej do korzystania ze świadczeń pieniężnych określonych w przepisach o świadczeniach rodzinnych i przysługuje jej uprawnienie do zasiłku oraz ustalenie reguły braku zwrotu opłaty stałej w przypadku nieobecności dziecka w żłobku. Zdaniem skarżącego Prokuratora opłaty takie powinny się opierać na ekonomicznej kalkulacji odzwierciedlającej rzeczywiste koszty związane z pobytem dziecka w żłobku. Uchwała taka powinna więc wskazywać wymiar opłaty w powiązaniu z zakresem świadczeń udzielanych przez żłobek.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Żywiec wskazał, że została wdrożona procedura zmierzająca do podjęcia nowej uchwały uwzględniającej zarzuty zawarte w skardze i z uwagi na to wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.
W dniu 21 stycznia 2014 r. skarżący Prokurator nadesłał do Sądu pismo procesowe datowane na 15 stycznia 2014 r., w którym, powołując się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oświadczył, iż cofa skargę. Podniósł, że uwzględniwszy aktualną linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w wyrokach z dnia 23 sierpnia 2013 r. wydanych w sprawach o sygn. akt OSK 9431/13, I OSK 1237/13 i I OSK 896/13 dalsze popieranie skargi jest niezasadne
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne - jeśli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Natomiast na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przyczyny, które przemawiałyby za uznaniem cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe należało umorzyć.
W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.