Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. [...] w C. odmówił udostępnienia A informacji publicznej - skanów umów z kierownikami oddziałów, zatrudnionymi na dzień składania wniosku.
Na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy ten sam organ w trybie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej: ustawa o dostępie, w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił swoją decyzję z dnia [...] r. i odmówił udostępnienia informacji publicznej - skanów przedmiotowych umów w zakresie obejmującym adres zamieszkania, numer PESEL oraz kwotę wynagrodzenia. Organ uznał, że odmowa udostępnienia całości umów jest środkiem zbyt daleko idącym. Natomiast w części, w której podtrzymał odmowę powołał się na art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 2135) oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie. Jego zdaniem kierownicy oddziałów Szpitala nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, gdyż nie posiadają uprawnień do dokonywania czynności prawnych w imieniu Szpitala, które miałyby bezpośredni wpływ na sytuację prawną innych podmiotów. Dlatego nie ma podstaw do udostępnienia danych w zakresie naruszającym ich prywatność.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej odmówiono udostępnienia informacji o kwocie wynagrodzenia. Skarżący postawił zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3, w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie.
Zaprezentował w szczególności odmienny od organu pogląd, co do charakteru funkcji pełnionych przez kierowników oddziałów Szpitala twierdząc, że są to funkcje publiczne. Informacje o wynagrodzeniu mają ścisły związek z pełnieniem tych funkcji, w związku z czym nie mogą być objęte ograniczeniem dostępu ze względu na prywatność.
Odpowiadając na skargę organ postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja nie może się ostać, gdyż dotknięta jest błędami proceduralnymi, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Została ona wydana na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale wątpliwości budzi okoliczność związana z wydaniem decyzji o charakterze pierwszoinstancyjnym. W zaskarżonej decyzji mowa jest o decyzji z dnia [...] r., gdy tymczasem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odnosi się do decyzji z dnia [...] r. i rzeczywiście decyzja opatrzona tą ostatnią datą znajduje się w aktach administracyjnych. Sytuację komplikuje jeszcze treść e-maila organu z dnia 1 grudnia 2016 r., w którym informuje się wnioskodawcę o przesłaniu mu skanu już wydanej decyzji, co zatem musiało nastąpić najpóźniej w tym samym dniu. W takim zaś przypadku ponowne wydanie decyzji odbyłoby się w warunkach objętych dyspozycją art. 156 § 1 kpa. Co prawda na rozprawie pełnomocnik organu tłumaczył popełnione błędy, ale nie jest to wystarczające do usunięcia wskazanych wątpliwości.
Nie są one zresztą jedyne w sprawie. Mianowicie brak dowodu doręczenia pierwszej decyzji nie pozwala na skontrolowanie terminowości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kontrola ta stanowi obowiązek organu, z którego się on nie wywiązał.
Dalszą, istotną kwestię stanowią okoliczności dotyczące wniosku strony, który został rozstrzygnięty decyzjami. Mowa jest w nich o piśmie A z dnia 20 września 2016 r. Pisma takiego w aktach sprawy nie ma, natomiast taką datą opatrzony jest wydruk e-maila, który zresztą nie jest pierwotnym wnioskiem, a jedynie doprecyzowaniem złożonego drogą elektroniczną wniosku z dnia 29 czerwca 2016 r., czego zresztą organ zażyczył sobie w piśmie z dnia 4 sierpnia 2016 r. Jednakowoż zauważyć przede wszystkim należy, że zarówno wniosek jak i jego uzupełnienie nie zostały własnoręcznie podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania Stowarzyszenia, a brak jest dowodu, że spełniają one wymogi określone w art. 63 § 3a pkt 1 kpa. Tymczasem w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, w której chociażby tylko potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji odmownej, zachodzi wymóg podpisania wniosku, a brak podpisu podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 kpa (por. wyrok NSA z 26 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2534/16, dostępny w internecie),
Z uwagi na przedstawione niejasności Sąd nie może jednoznacznie stwierdzić, czy wniosek jest dotknięty brakami, w związku z czym musi to być przez organ wyjaśnione, wraz z pozostałymi, poruszonymi kwestiami przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Przedwczesne jest w tych warunkach odnoszenie się do jej meritum.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
mr