Uzasadnienie
Ostateczną decyzją Starosty G. z dnia [...] r. skierowano T.P., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. Nr 108 z 2005 r., poz. 908, ze zm.), na kontrolne badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii B. W dniu [...] r. uprawniony lekarz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. wydał orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie u T. P. przeciwwskazań zdrowotnych w zakresie wyżej wskazanym.
W oparciu o to orzeczenie decyzją z dnia [...] r. Starosta G., na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, cofnął T. P. uprawnienia do prowadzenia pojazdów silnikowych kat. B. W odwołaniu strona zarzuciła, że orzeczenie lekarskie nie wskazuje konkretnego przeciwwskazania zdrowotnego. Zarzuciła też, że ustalenia co do stanu jego zdrowia są błędne, a wszczęcie przeciwko niej postępowania i pozbawienie prawa jazdy było nieuzasadnione.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Podniosło dodatkowo, że orzeczenia lekarskie wydane zgodnie z rozporządzeniem z dnia [...] r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie takich uprawnień, a badania lekarskie mogą być przeprowadzone wyłącznie w wojewódzkich ośrodka medycyny pracy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. P. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżący zasadniczo powtórzył zarzuty z odwołania uważając przy tym, że nie zostały one właściwie rozpatrzone w instancji odwoławczej. Powołując się na trzy wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych zakwestionował wydane w sprawie orzeczenie lekarskie, które nie zawiera uzasadnienia i nie podaje konkretnego przeciwwskazania zdrowotnego do kierowania pojazdami. Decyzje administracyjne zostały zatem podjęte w oparciu o niedające się zweryfikować i niejasne orzeczenie lekarskie, co powoduje poczucie krzywdy i niesprawiedliwości społecznej, skutkując utratę zaufania obywateli do Państwa.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.).
Otóż podstawę prawną cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami stanowił art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, według którego decyzję w tym przedmiocie wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzenia badań lekarskich oraz ich weryfikację regulują przepisy powołanego wcześniej rozporządzenia z dnia [...]r. Rozporządzenie przewiduje prawo do odwołania od orzeczenia lekarskiego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania badanego, a jeżeli pierwsze orzeczenie lekarskie wydał lekarz zatrudniony w takim ośrodku, to "podmiotami odwoławczymi" są wymienione w § 12 ośrodki medycyny pracy. W niniejszej sprawie skarżący nie skorzystał z tej procedury odwoławczej, w związku z czym sam pozbawił się możliwości skontrolowania prawidłowości podjętej diagnozy medycznej.
Natomiast w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, ugruntowany jest pogląd, że ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji tak pod względem ich treści, jak i procesowania (por. wyrok NSA z 17.III.2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, zbiór LEX nr 189224).
W orzecznictwie wyjaśniono też, że stosownie do § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia, istnienie lub brak chorób lub objawów uprawniony lekarz stwierdza u osoby badanej. Przepis ten nie odnosi się jednak do treści orzeczenia, lecz do samego badania. Natomiast wzór orzeczenia lekarskiego określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia nie przewiduje uzasadnienia medycznego orzeczenia, co wynika między innymi z ochrony prywatności osoby badanej. Oceny zgodności sposobu przeprowadzenia badań wskazanych w omawianym rozporządzeniu dokonuje natomiast ośrodek medyczny, który w wyniku odwołania kierowcy przeprowadza ponowne jego badanie (tak: NSA w wyroku z 25.X.2011 r., sygn. akt I OSK 1859/10, nie publ.).
Sąd w niniejszym składzie całkowicie przyłącza się do tej linii orzeczniczej, nie podzielając tym samym odmiennego stanowiska, które przytacza skarga. Chybione jest zatem wyrażanie przez skarżącego poczucia krzywdy i niezrozumienia orzeczenia lekarskiego w sytuacji niewyczerpania przez niego trybu odwoławczego w zakresie diagnostyki medycznej, w ramach którego mógł przedstawiać posiadaną dokumentację i zgłaszać stosowne wnioski i zarzuty. Kwestionowanie orzeczenia lekarskiego dopiero na etapie postępowania administracyjnego – i to w drugiej instancji, należy więc uznać za spóźnione.
Z przyczyn trafnie też podniesionych w zaskarżonej decyzji nie mogły być brane pod uwagę, dołączone do odwołania, wyniki badań wykonanych w innej placówce medycznej już po sporządzeniu omawianego orzeczenia lekarskiego.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.