Uzasadnienie
Z.P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na pismo Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] odmawiające jej zorganizowania bezpłatnego dowozu małoletniej W.M. do Szkoły Podstawowej nr [...] z oddziałani integracyjnymi w K. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tutejszego sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie informacji, czy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa oraz do nadesłania dowodu tegoż wezwania.
W terminie zakreślonym do dokonania tej czynności Z.P. udzieliła odpowiedzi, w której przestawiła w sposób chronologiczny czynności jakie podejmowała w sprawie. Podała, że jako osoba nie posiadająca wykształcenia prawniczego uważa, że w sytuacji, gdy kilkakrotnie występowała do urzędu z wnioskami o to samo świadczenie, czyli o bezpłatny dowóz do szkoły, to kolejne wnioski (czyli drugi i trzeci) powinny zostać potraktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do pisma zostały dołączone składane przez nią wnioski.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest czynność Burmistrza Miasta S. - wykonania obowiązku ustawowego określonego w art. 17 ust. 3a pkt 2-3 ustawy o systemie oświaty tj. zapewnienia dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7, a także dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka umożliwiającego tym dzieciom i młodzieży realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia; oraz zwrot kosztów przejazdu ucznia oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka, wymienionych w pkt 1 i 2, na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. Zakwalifikowano zatem skargę Z.P. jako skargę na czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a."
Czynność tego rodzaju podlega kognicji sądu administracyjnego pod warunkiem, że w terminie 14 dni skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi na to wezwanie wniosłaby skargę. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Analiza stanu faktycznego sprawy i powyżej przytoczonych przepisów doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że termin dla wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, wskazany w art. 52 § 3 P.p.s.a. rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia skarżącej pisma Burmistrza Miasta S. z dnia [...]r., czyli od dnia 10 lutego 2017 r. a kończył w dniu 24 lutego 2017 r. W terminie tym skarżąca nie wystąpiła do organu z żadnym pismem, które można by zakwalifikować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Fakt, że skarżąca składała wcześniej wnioski zarówno o zapewnienie bezpłatnego transportu dziecka do szkoły oraz o zwrot kosztów przejazdu niepełnosprawnego dziecka do szkoły nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy albowiem przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest pismo z dnia [...]r., którym Burmistrz Miasta S. rozpoznał wniosek skarżącej z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie dowozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły. Przed złożeniem skargi do sądu na to pismo skarżąca powinna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, czego nie uczyniła.
Dodać można, że stanowisko skarżącej w poruszonej kwestii jest niekonsekwentne. W piśmie procesowym z dnia 25 kwietnia 2017 r. (k.21) podaje bowiem, że jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa traktuje swój kolejny wniosek z dnia 11 stycznia 2017 r. W takim razie mogłaby wnieść skargę na czynność (akt) dokonany przed tym dniem. Tymczasem zaskarżyła czynność późniejszą z dnia [...]r., w stosunku do której to ewentualne wezwanie nie mogło się odnosić, a późniejszego nie wskazała.
Mając na uwadze powyższe skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 P.p.s.a.
O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.