Uzasadnienie
Pełnomocnik T. M. pismem procesowym z dnia [...]r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach między innymi na upomnienie Powiatowego Urzędu Pracy w C. z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie zwrotu zasiłku dla bezrobotnych wypłaconego na jego rzecz w okresie od [...] do [...]r. Podstawę prawną upomnienia stanowił art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skuteczność wniesienia skargi, a w konsekwencji skuteczność uruchomienia procesu oceny legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej zależy od dopuszczalności skargi. Przesłanki dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej to zespół wymagań, które muszą być spełnione, by zaskarżenie wywołało skutek w postaci dokonania przez sąd administracyjny oceny zgodności z prawem kwestionowanego aktu administracyjnego.
Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne.
Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a. Z regulacji tej wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy p.p.s.a., inne akty wymienione w pkt 4 - 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że zaskarżone upomnienie wydane w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest decyzją administracyjną ani też postanowieniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.
Przepis art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) formułuje jedną z podstawowych zasad postępowania egzekucyjnego, której celem jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym uniknięcie wszczęcia egzekucji. Stanowi on, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Dodatkowo, samo postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego upomnienia.
Reasumując upomnienie to przypomina jedynie skarżącemu o obowiązku wpłacenia wymienionych w nim należności i nie jest rozstrzygnięciem władczym, które rozstrzyga o sytuacji prawnej osoby (do której zostało skierowane), lecz jedynie przypomina, że określony obowiązek już istnieje, a także że należy ten obowiązek zrealizować.
W tym stanie rzeczy skarżący nie wskazał przedmiotu skargi jako dotyczącego decyzji i postanowień, jak również nie wskazał, aby skarga dotyczyła któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 ustawy p.p.s.a. lub bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a.
Oznacza to, że zaskarżone upomnienie (wezwanie) do zapłaty nie podlega kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, bowiem nie dotyczy żadnego aktu lub czynności określonej w powołanych przepisach ustawy p.p.s.a.
Sytuacja ta wyczerpuje znamiona niedopuszczalności skargi określone w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Wobec powyższego należało stosownie do postanowień art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a. orzec, jak w sentencji.