Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 marca 2016 r. J..postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] nr [...] odmawiające wznowienia postępowania dotyczącego zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wydane z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy K. Wniesiona przez J. A. skarga nie została podpisana. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 14 kwietnia 2016 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Skarżącą pouczono, że usunięcie wspomnianego braku może nastąpić poprzez nadesłanie dodatkowego egzemplarza skargi opatrzonego własnoręcznym podpisem lub przez podpisanie skargi w siedzibie tutejszego Sądu. Na wykonanie wezwania stronie wyznaczono termin 7 dni, pouczając ją o rygorze odrzucenia skargi.
Korespondencja sądowa zawierająca powyższe wezwanie została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 25 kwietnia 2016 r. (k. 8 akt sądowych).
W zakreślonym terminie, który upłynął z dniem 2 maja 2016 r., braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w tym powinna być opatrzona własnoręcznym podpisem osoby oznaczonej jako wnosząca skargę. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jeżeli pismo stanowiące skargę nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z P.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W rozpatrywanej sprawie termin do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie upłynął bezskutecznie w dniu 2 maja 2016 r.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 należało orzec, jak w sentencji.