Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. po rozpoznaniu odwołania A.S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. przyznającą A.S. zasiłek celowy na zakup żywności lub posiłku w kwocie 720 zł.
W dniu 23 marca 2017 r. B.D. i A.S. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w której opisali swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną oraz wyrazili swoje niezadowolenie z pomocy jaką otrzymują ze strony organów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 50 § 1 i 2 tej regulacji, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje nadto podmiotowi, któremu ustawy szczególne je przyznają.
Uprawnionych do wniesienia skargi można więc ogólnie podzielić na tych, którzy umocowanie do takiego działania czerpią ze swego indywidualnego interesu prawnego (strony postępowania), tych którzy są rzecznikami interesu publicznego (prokurator, RPO, RPD), a także tych, których ustawy szczególne wyposażają w takie uprawnienie.
Tak więc w świetle ww. przepisu strona postępowania (skarżący) musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10; Lex nr 742360).
Istotą więc legitymacji skargowej jest uprawnienie podmiotu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1138/15, dostępny w bazie orzeczeń CBOIS).
Zauważyć też można, że co do zasady brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialno-prawną, powodującą oddalenie skargi. Jednakże w sytuacji, gdy wiadomym jest od razu, że podmiot wnoszący skargę nie ma uprawnienia do jej wniesienia i nie zachodzi potrzeba badania jego interesu prawnego, skarga taka podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 11 kwietnia 2005 r. OPS 1/04 publ. ONSA i WSA 2005/4/62, stwierdzając, iż "wniesienie skargi przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu".
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest, jak wskazano powyżej, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w sprawie przyznania zasiłku celowego. Decyzje te zostały wydane po rozpoznaniu wniosku z dnia 5 grudnia 2016 r. złożonego przez A.S., a zatem on był stroną postępowania i adresatem obu tych decyzji.
W tym stanie rzeczy, skoro B.D. nie była adresatem zaskarżonej decyzji, ani nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją, zaś zawarte w niej rozstrzygnięcie nie dotyczy jej praw i obowiązków, to należało uznać, że jej skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, a w rezultacie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Do rozpoznania pozostaje natomiast skarga wniesiona przez A.S. – strony postępowania.