Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uznało za nieuzasadnione zażalenie M. K. na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej przyznania zasiłku stałego. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie o przepis art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, uznając, iż organ I instancji nie pozostawał w zwłoce.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie zasiłku stałego.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność. Wskazał, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne postępowanie administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej ppsa., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W przedmiotowej sprawie M. K. zaskarżył postanowienie organu II instancji wydane trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Należy zgodzić się z argumentacją organu przedstawioną w odpowiedzi na skargę, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być w takiej sytuacji traktowane jak odrębne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w tym zakresie ma charakter incydentalny i powinno mieć formę postanowienia, aczkolwiek jego treść odnosi się wyłącznie do kwestii zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 maja 2001 r., Sygn. akt. IV SA 572/99, ONSA 2002/2/16).
Zaskarżone postanowienie nie może również zostać uznane za postanowienie kończące postępowanie w sprawie lub rozstrzygające sprawę co do istoty z uwagi, iż jego wydanie warunkuje jedynie wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji (vide także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 października 2006 r., Sygn. akt. II GSK 137/06, Lex Nr 276679).
Tym samym wbrew błędnemu pouczeniu o skardze zawartego w zaskarżonym orzeczeniu, od postanowienia wydanego przez organ II instancji w następstwie rozpoznania zażalenia na bezczynność organu I instancji (art. 37 § 1 kpa) nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Błędne pouczenie o możliwości skargi nie jest samodzielną podstawą do wniesienia skargi i nie sanuje jej formalnej niedopuszczalności. O dopuszczalności skargi stanowią bowiem bezwzględnie przepisy p.p.s.a., a nie pouczenie zawarte w treści decyzji wydanej przez organ administracji.
Mając na uwadze powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. zgodnie, z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne, orzeczono jak w sentencji.