Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D.M. zaskarżył pismo (nazywane przez skarżącego postanowieniem) [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] dotyczące wypłaty nagrody rocznej z tytułu służby pełnionej w [...] r.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, gdyż nie wydał jakiegokolwiek postanowienia dotyczącego nagrody rocznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Należy zauważyć, że obowiązujące w dniu wydania zaskarżonego pisma przepisy ustawy o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) nie regulowały kwestii dotyczącej formy odmowy wypłaty nagrody rocznej. Dopiero od dnia 1 czerwca 2014 r. w art. 110 ust. 8c ustawy o policji postanowiono, że winno to nastąpić w formie decyzji bezpośredniego przełożonego, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego. Nie zmienia to jednakże faktu, że także przed nowelizacją przepisów organ winien, w przypadku odmowy wypłaty nagrody rocznej, wydać decyzję administracyjną.
Sąd stoi na stanowisku, że wypłata należnej funkcjonariuszowi nagrody rocznej ma charakter czynności materialno-technicznej, natomiast odmowa przyznania takiej nagrody stanowi określoną czynność lub akt, który wywołuje bezpośrednio skutki prawne. Pisemne powiadomienie o odmowie przyznania funkcjonariuszowi nagrody rocznej nie jest tylko informacją, ale jest rozstrzygnięciem dotyczącym określonego uprawnienia. Tym samym w określonych sprawach administracyjnych pozytywne załatwienie sprawy następuje poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa takiej czynności winna być dokonana w formie decyzji. Z tym zastrzeżeniem, że taką decyzję może wydać wyłącznie organ pierwszej instancji właściwy do wypłaty nagrody rocznej.
Na kanwie niniejszej sprawy nie można jednakże zakwalifikować zaskarżonego przez D.M. pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] jako decyzji administracyjnej. Zaskarżone pismo miało wyłącznie charakter informacyjny i stanowiło odpowiedź na żądanie skarżącego z dnia [...] o wypłatę nagrody rocznej. Należy jednocześnie zauważyć, że skarżący wcześniejsze pisma w tej sprawie kierował do Komendanta Miejskiego Policji w K., który dwukrotnie [...] i [...] udzielał na nie odpowiedzi. Należy jednocześnie zauważyć, że ewentualną decyzję w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu nagrody rocznej mógł wydać organ pierwszej instancji – Komendant Miejski Policji w K., a nie [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., który jest organem odwoławczym w tej sprawie. [...] Komendant Wojewódzki Policji mógł wyłącznie rozpoznać odwołanie skarżącego od pisma/decyzji w sprawie odmowy wypłaty nagrody rocznej, a takie nie zostało przez skarżącego złożone.
Na marginesie można wskazać, że nawet kwalifikacja zaskarżonego pisma jako ewentualnej decyzji prowadziłaby do odrzucenia skargi z uwagi na uchybienie terminowi do jej złożenia - pismo doręczono skarżącemu [...], a skargę złożono [...].
W konsekwencji skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.