Uzasadnienie
W treści pisma procesowego datowanego na 26 marca 2012 r. J.W. wniósł o ustanowienie adwokata powołując się na trudną sytuację życiową spowodowaną chorobą syna.
Wobec faktu, iż powyższe żądanie nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, pismem z dnia 7 maja 2012 r. skarżącego wezwano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru.
J.W. nadesłał rzeczony formularz w dniu 16 maja 2012 r. precyzując, iż zakres jego żądania obejmuje nie tylko ustanowienie adwokata lecz nadto także zwolnienie od kosztów sądowych. Równocześnie zadeklarował, że posiada mieszkanie o powierzchni 50,90 m2. Nie dysponuje natomiast żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami wartościowymi. Oświadczył przy tym, iż na dochód jego dwuosobowego gospodarstwa domowego składa się pobierane przezeń świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 520 zł oraz renta socjalna syna w wysokości 540 zł wraz ze świadczeniem określone jako "rehabilitacyjne" w kwocie 150 zł.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Na wstępie należy odnotować, że przedmiotem skargi J.W. jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie zasiłku celowego, będącego jednym ze świadczeń przewidzianych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Tymczasem zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżący korzysta więc w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w konsekwencji, jego wniosek w omawianym zakresie jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu.
Odnosząc się natomiast do wniosku strony o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy wskazać, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego doprowadziła do konkluzji, że spełnił on przesłankę warunkującą uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie należy podkreślić, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem będącym osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i wymagającą stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy drugiej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, zaś jedynym źródłem utrzymania są dla nich świadczenia pobierane w ramach szeroko pojętej pomocy społecznej (renta socjalna, świadczenie pielęgnacyjne i zasiłek pielęgnacyjny) w miesięcznej wysokości ogółem zaledwie 1.213,62 zł. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w dokumentach dołączonych do akt administracyjnych niniejszej sprawy (vide: formularz aktualizacji wywiadu środowiskowego i decyzja o przyznaniu renty socjalnej) a także w dokumentach nadesłanych przez skarżącego w zakresie innej zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy o sygn. akt IV SA/Gl 586/11, w której również ubiegał się o przyznanie prawa pomocy (kopia orzeczenia, na mocy którego jego syna zaliczono do znacznego stopnia niepełnosprawności i zakwalifikowano jako osobę trwale, całkowicie niezdolną do pracy a także kopia decyzji o przyznaniu mu pobieranych świadczeń).
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że uiszczenie kosztów związanych z reprezentowaniem w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika przekracza możliwości płatnicze wnioskodawcy i mogłoby narazić jego i syna na niemożność zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.