Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. nr [...], Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej B., działając na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta, na zasadzie art. 3,7,8, art. 13 ust.1, art. 17 ust.1 pkt 5, art. 39 ust. 2, art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r., Nr 64, poz. 593) oraz z trybie art. 104 k.p.a. odmówił H. H. przyznania zasiłku celowego na zakup okularów.
W uzasadnieniu podano, że wnioskujący o świadczenie przebywa w Areszcie Śledczym odbywając karę pozbawienia wolności. Przepis art. 13 ust. 1 powołanej ustawy wyłącza możliwość uzyskania prawa do świadczeń z pomocy społecznej przez taką osobę. Nadto ze złożonego w trakcie wywiadu środowiskowego oświadczenia wynika, że strona pobiera rentę z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu [...] grupy inwalidzkiej, a zatem ma możliwość zaspokojenia zgłaszanej potrzeby we własnym zakresie, tym bardziej że przebywając w jednostce penitencjarnej ma zaspokojone podstawowe potrzeby życiowe.
W odwołaniu H. H. wskazał, że z otrzymywanej renty w wysokości [...] złotych na zakup okularów wydatkował kwotę [...] złotych, co stanowi dla niego znaczne obciążenie finansowe. Z tych względów zwrócił się o kontrolę wydanego orzeczenia.
Decyzją z dnia [...]roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o Samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 13 ust. 1, art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał art. 39 ust 1 i 2 cytowanej ustawy zwracając uwagę na charakter wnioskowanego świadczenia oraz wskazując na kierunek dokonywanej kontroli w ramach występującego w sprawie uznania administracyjnego. Zaakcentował, że w odniesieniu do odwołującego się ustawa wyłącza możliwość przyznania prawa do świadczenia z powodu odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w O., sygn. akt [...] w wymiarze [...] lat i [...] miesięcy. Jednostka penitencjarna, w której skarżący wykonuje karę zapewnia mu dostęp do opieki medycznej oraz zaspokaja podstawowe potrzeby życiowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. H. wyraził niezadowolenie z otrzymanego orzeczenia oraz powołał się na swoją tragiczną sytuację zdrowotna oraz materialną.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podając, ze prawo do zasiłku celowego zależy od spełnienia łącznie dwóch przesłanek –pierwszą z nich stanowi kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy o pomocy społecznej oraz stan wymieniony w art. 7 pkt 2 -15 cytowanej ustawy, do której zalicza się w szczególności; ubóstwo, sieroctwo, bezdomność, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwałą lub ciężką chorobę. Ustawa wyłącza jej zastosowanie w stosunku do osób odbywających karę pozbawienia wolności, o czym stanowi art. 13 ust. 1 powołanej ustawy. Z tych też względów organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku, gdyż przeprowadzona ocena legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu.
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) w art. 2 ust. 1 wyjaśnia, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W rozdziale pierwszym ustawy znalazły się ogólne zasady dotyczące przyznawania świadczeń. Zakres podmiotowy obejmuje osoby i rodziny w z powodu ryzyk społecznych wymiennych w art. 7, przy uwzględnieniu kryterium dochodowego określonego w art. 8, przy czym zauważyć należy, iż ustawa zawiera negatywną przesłankę podmiotową w stosunku do osób odbywających karę pozbawienia wolności (art.13 ust.1). Przepis ten nie przewiduje wyjątków, a zatem ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej. Oznacza to, że osobom odbywającym karę pozbawienia wolności nie przysługuje jakiekolwiek świadczenie objęte powołaną ustawą niezależnie od położenia, czy stanu osoby wnioskującej.
Skarżący, jak wynika z akt administracyjnych, odbywa karę pozbawienia wolności w wymiarze [...] lat i [...] miesięcy orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w O. w sprawie [...] (pismo Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...]r., k. [...] akt administracyjnych), co miało miejsce zarówno w dacie składania wniosku, jak też orzekania przez organ administracyjny.
W tym stanie rzeczy wypełniona została dyspozycja przepisu art. 13 ust.1 powoływanej ustawy o pomocy społecznej, co skutkuje negatywnym rozstrzygnięciem organów decyzyjnych.
Z tych też względów skarga, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), podlegała oddaleniu, gdyż przedstawione w niej zarzuty okazały się chybione, a brak było trafnych zarzutów branych pod rozwagę z urzędu. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie § 18 ust.1 pkt 1 lit. c w związku z § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.). Koszty te obejmują wynagrodzenie adwokata wraz z podatkiem VAT.